Kon Klang Klang

let your love bloom like a flower

2012-01-20T11:16:00.003+07:00

"let your love bloom like a flower"

wedding gift for my friends 19/01/12

My Passion

2012-01-06T11:58:00.001+07:00

อยู่ๆก็รู้สึกกับมันอย่างมากมาย

ความบังเอิญจากการท่อง Facebook ทำให้เราได้ไปเจอรูปสีน้ำสวยๆของคนๆนึงเข้า ซึ่งพอดูไปเรื่อยๆเห็นลายเซ็นต์ ชื่อศิลปิน ก็ทำให้ประหลาดใจมาก เพราะคนคนนั้นคือเพื่อนสมัยเรียนประถม ซึ่งไม่ได้พบและไม่ได้ยินข่าวคราวกันไปนานมาก ที่จริงเราก็ไม่ได้สนิทกับเธอเท่าไหร่ เราไม่ได้คุยกันบ่อยนัก แต่เราก็จดจำเธอได้ เธอย้ายไปเรียนโรงเรียนอื่น ขณะที่ฉันก็ยังคงเรียนต่อที่โรงเรียนเดิมยาวนานถึง 12 ปี สมัยก่อนก็จำได้รางๆว่าเธอวาดรูปสวย ลายมือสวย หลังจากที่ไม่เจอกันนานมากเหมือนว่าจะเคยเจอเธอโดยบังเอิญอยู่ครั้งหนึ่ง และจำได้ว่าครั้งที่ฉันไปเรียนวาดรูปก็เคยมีเพื่อนร่วมเรียนคือน้องชายของเธอ

วันนี้พอได้เข้าไปดูภาพที่เธอวาดโดยบังเอิญ เห็นภาพที่สวยมาก แล้วก็เกิดความรู้สึกแรงกล้าที่อยากจะผลักตัวเองในเรื่องการวาดรูป งานของเธอทำให้ฉันอยากรู้ว่าตัวฉันจะสามารถทำได้ดีที่สุดออกมาเป็นอย่างไร อยู่ๆความรู้สึกหลงรัก หลงใหลในสิ่งนี้ก็ปรากฎชัดเจนมาก ตอนนี้ฉันรู้แน่ชัดว่าอย่างน้อยมี 1 สิ่งในโลกนี้ที่ฉันทำแล้วมีความสุขและอยากทำมันอย่างเต็มความสามารถ และอยากจะผลักตัวเองไปให้สุดสักครั้ง

หากมีโอกาสคงได้บอกกับเธอ ว่าสิ่งที่เธอวาดนั้นช่างเป็นแรงบันดาลใจ
และถือเป็นโอกาสอันดีที่ได้สนทนากับตัวเองอย่างจริงจังเกี่ยวกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น

ฉันจะวาดต่อไปและจะหมั่นฝึกฝนให้เก่งขึ้น :D

สวนสีชมพู

2011-12-14T17:46:00.000+07:00

สวนสีชมพู

ฟ้าเปลี่ยนสี สวนก็เปลี่ยนสี

พระอาทิตย์กำลังตกดิน แสงสีผสมกันกลายเป็นสีชมพูแกมส้มแกมม่วง

มองด้วยตาเปล่าสีมันสวยมากจนอยากถ่ายรูปเก็บเอาไว้

ภาพถ่ายที่ได้ไม่เหมือนอย่างตาเห็น แต่ก็พอจะช่วยหยุดช่วงเวลาสวยๆนั้นไว้ได้

แม้ว่าอาจจะเป็นความสวยงามบนความโรยรา

จากสวนสีเขียวๆ หลังถูกน้ำท่วมมาหลายเดือน ต้นไม้เขียวๆก็ค่อยๆตายลง
ใบค่อยๆร่วงหล่น ลำต้นค่อยๆโค่นล้ม และเปลี่ยนเป็นสีเหลือง สีน้ำตาล แทบทั้งต้น
พอต้องแสงอาทิตย์สีชมพูยามเย็น ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าต้นไม้เหล่านี้กำลังจากไป
ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไป จะมีสวนสีเขียวอีกไหม
ไม่รู้ว่าเจ้าของสวนจะเปลี่ยนแปลงมันอย่างไร

อาจเป็นเพียงฉากข้างหน้าต่างที่เปลี่ยนไป
ฉันยังคงนั่งมองความเปลี่ยนแปลง อยู่ข้างหน้าต่างบานนี้

ภาวะหมุนเวียน

2011-12-10T00:31:00.001+07:00

ฉันเพียงแค่เศร้าเกินกว่าที่คิดไว้
อ่อนไหวไปหน่อยในสิ่งที่ไม่น่าจะอ่อนไหว
ฉันห้ามความเศร้าในใจไม่ได้
รู้สึกแย่ที่รู้สึกแย่
จะเป็นไรไหมที่ฉันจะรู้สึกแบบนี้
อยากจะมีใครมากอดแล้วบอกว่า
ฉันจะเป็นแบบนี้ก็ไม่เป็นไร
และไม่ว่าอย่างไร ก็จะรักฉัน

จะต้องการการยอมรับอะไรกันมากมายนะ
ทั้งที่รู้ว่ามีความรักอยู่ตรงนั้น
เพียงแต่ในยามนี้ มีหมอกควันมาขวางกั้น
ทำให้ฉันมองไม่เห็นและรู้สึกเจ็บปวด

แต่ทั้งหมดทั้งมวล ไม่ใช่ความผิดใคร
ต้องเป็นฉันผู้เดียว ที่ต้องจัดการกับความรู้สึกตัวเอง

ดอกไม้สีม่วงนอกหน้าต่าง

2011-11-17T21:55:00.001+07:00

ดอกไม้สีม่วงนอกหน้าต่าง

ประกาย ปรัชญา

1.
คมจันทร์ตะวันออก หรือหมอกขาว
รวงแดดฤดูหนาว หรือดาวเหนือ
เพลงมิรู้โรยราจากท่าเรือ
หรือดนตรีผีเสื้อเหลือจะนับ

ที่กล่อมเกลา
อ่อนโยนอ่อนเยาว์ยามเจ้าหลับ
แตะสวย แต้มใส ได้ตื่นซับ
ห่มแวววัน - แวววับกับค่ำคืน

ที่ถักทอ
ม่วงละเอียดลออเต็มช่อชื่น,
ม่วงระบัดระบายอยู่พรายพื้น
ผลิเจ้าแย้ม - เจ้ายื่นความรื่นรมย์

หรือเรืองไรภายในใจเจ้าเอง
เบ่งบาน บ่มเพาะ เหมาะสม
ถักช่อ ทอชื่น ดั่งผืนพรม
แมลงเช้าเลียบชมในลมเช้า

2.
เปลวไฟในหนังสือหรือรักนั้น
เธอมาเยือนเหมือนฝัน หรือวันเก่า
คลื่นสานเสียงหวานใสไว้บางเบา
หรือเปียโนหวานเศร้าผ่านเข้ามา

ที่อบอวล
สวนแห่งความครุ่นคิด - ชีวิตข้า
สบสายทางสีทองของเวลา
ปีติเต็มนัยน์ตา - น้ำตาคลอ

ที่กรุ่นกราย
กลิ่นเอยกลิ่นอายหลายดอกช่อ
หลากพุ่มพันธุ์ - สีสรรพ์อันเพียงพอ
ก่อเกิดบทกวี - สวนชีวิต

หรือเรืองไรภายในใจเจ้าเอง
เบ่งบาน ทุกระยะ ขณะจิต
พราวพร้อย จากน้อย จากน้อยนิด
ได้แดดเช้าชวนชิดเป็นมิตรเช้า

3.
ลมหอบความเหน็ดหน่ายเพื่อบ่ายหน้า
เกินกลับคืนหาข้า - มองหาเจ้า
นอกและในหน้าต่างระหว่างเรา
เพลินยั่วยิ้มยั่วเย้าอยู่เท่าทัน

นาทีอันแสนดีนาทีใด
เรารู้ว่าราไฟไม่มอดฝัน
โมงยามอันแสนงามโมงยามนั้น
เราโผพ้นขีดขั้นของวันคืน

ได้รู้จักบทกวีบทนี้โดยบังเอิญ อ่านแล้วรู้สึกถึงความอ่อนไหว ทั้งในตัวฉันและบทกวี

สวนสีเขียว

2011-10-30T11:20:00.002+07:00

สวนสีเขียว

ท้องร่องสวนของบ้านที่อยู่รั้วติดกัน วิวข้างหน้าต่างจากโต๊ะทำงาน
ฉันนั่งมองสีเขียวของมันเพื่อพักสายตาอยู่เสมอ

ช่วงเดือนนี้ น้ำท่วมขังสวนสีเขียวตั้งแต่ต้นเดือน
น้ำเพิ่มขึ้นทีละนิดๆทุกวัน

เข้าสู่ปลายเดือนตุลาคม ตอนนี้มองไม่เห็นท้องร่องสวนแล้ว
ฉันนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เฝ้าดูความเปลี่ยนแปลง

เมื่อมองดูมันอยู่ทุกวัน ปริมาณน้ำ และ แสงสีในแต่ละวันทำให้สวนสีเขียวเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ฉันชอบรูปทรงเส้นแสง จากเงาที่ทาบลงบนจอกแหนสีเขียว
เป็นสิ่งเล็กๆที่ฉันมองว่ามันสวยดี แต่น้ำไม่ท่วมย่อมดีกว่าอยู่แล้วทั้งสำหรับต้นไม้และเจ้าของสวน
ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ รอวันน้ำลด ภาวนาให้ทุกสิ่งดีขึ้นโดยไว
ฉังยังคงอยากเห็นความสวยงามในสภาวะปกติธรรมดาของมัน : )

สิ่งเก่าๆ เรื่องเก่าๆ

2011-10-12T23:16:00.003+07:00

เราไม่อาจกลับไปหาสิ่งเก่าๆ หรือพยายามจะ 'ดึง' อารมณ์ความรู้สึกเก่าๆ ออกมาจากบางสิ่งในแบบที่เราเคยจดจำมันไว้ได้ เรามีสิ่งเหล่านั้นอยู่ในความทรงจำ มันดีและวิเศษ แต่เราก็ต้องก้าวต่อไปหาสิ่งอื่นๆอีก
เพราะเรื่องเก่าๆไม่มีอยู่ที่ไหนอีกแล้ว นอกจากในใจของเรา ณ ขณะนี้เท่านั้น

เออร์เนสต์ มิลเลอร์ เฮมมิงเวย์
(21 กรกฎาคม 1899 - 2 กรกฎาคม 1961)
จากหนังสือ วาระสุดท้าย โดยโตมร ศุขปรีชา

รู้สึกผิด

2011-10-04T21:01:00.000+07:00

เบื่อที่จะต้องรู้สึกผิดตลอดเวลา
แต่ฉันก็ยังทำมันไม่เสร็จเสียทีนี่นา
ก็คงต้องก้มหน้าก้มตา อยู่กับความรู้สึกผิดต่อไป
ทั้งในวันที่เขียนอะไรไม่ได้เลย และวันที่เขียนได้บ้างเล็กน้อย
ช่วงนี้คงมีวันแค่ 2 แบบนี้เท่านั้นสินะ
จนกว่ามันจะลุล่วงผ่านไป...

เร้น

2011-09-29T22:26:00.000+07:00

เร้น : มนตรี ศรียงค์

ห่วงว่าใจหนึ่งดวงจะร่วงลา                    จึงคงคิดถึงประหนึ่งว่า
เธอยังอยู่ใกล้ใกล้เพียงปลายตา            เพียงคว้าสวมกอดมาพรอดคำ
เป็นคำรักคำเดิมแต่เริ่มแรก                  แอบแกวกน้ำใสอันไห้ร่ำ
มองฟ้ามืดคลี่ด้วยสีดำ                       ทรงจำช้ำบอบอยู่กรอบตา
โดดเดี่ยวดึกดื่น - คืนนี้                       ความทรงจำที่มี - ไร้ค่า
ซ้อนซ่อนเกยเก่ยอยู่ปลายตา               เอื้อมคว้าห่างไกลแม้ปลายมือ

เธออยู่ในทุกๆวัน

2011-09-23T09:44:00.002+07:00

ในวันที่ดอกไม้บาน ฉันมองเห็นเธอ
ยามมองออกไปยังโลกกว้าง
ฉันได้รับเรี่ยวแรงอยู่ห่างๆ จากที่แสนไกล
ฉันรับมันไว้ ผ่านการโอบกอดของแสงตะวัน

ในวันที่ลมพัดเย็น ฉันนอนหลับฝัน
ระลึกถึงครั้งที่เธอกับฉันแลกเปลี่ยนความฝัน เมื่อวันวาน
ยิ้มซึมซับความอ่อนหวาน
ความทรงจำจะอยู่แสนนาน เมื่อเรายังคงคิดถึงมัน

ในวันที่มีฝน ตัวและใจเปียกปอน
ฉันนั่งถอนหายใจไม่มีสิ้นสุด
หยดน้ำปะปน จากเม็ดฝนและดวงตา
แล้วสักพักหนึ่ง มันก็จะเหือดแห้งไปทั้งหมด
ดังที่เธอบอกฉันตลอดมา และมันก็เป็นเช่นนั้น

เธออยู่ในทุกๆวันของฉัน ฉันขอบคุณ...

ผิดหวัง

2011-09-20T11:18:00.001+07:00

การจะเป็นคนเก่ง มันต้องใช้เวลา

และเวลาที่ฉันผ่านมา มันคงยังไม่พอ

ต้องเก่งไหม แล้วต้องเก่งในเรื่องไหน
เพื่อจะได้เคารพนับถือตัวเอง หรือได้รับการยอมรับจากผู้อื่น

ในวันที่ผิดหวังกับตัวเอง
มันเหมือนกับว่า สำหรับคนที่ไม่เก่งพอ ไม่ดีพอ จะไม่มีที่ยืนบนโลกใบนี้

ฉันควรจะอยู่ตรงไหนของโลกใบนี้ดี ???

วันที่ยังไม่อยากกลับบ้าน

2011-08-25T22:27:00.002+07:00

ยังไม่อยากกลับบ้าน
บางครั้ง ก็มักจะรู้สึกแบบนี้ รวมทั้งวันนี้ด้วย
และส่วนใหญ่เมื่อรู้สึกแบบนี้ มักจะอยากอยู่กับใครสักคน
และในวันแบบนั้น ก็มักจะต้องอยู่คนเดียวเสมอ (รวมทั้งวันนี้อีกเช่นกัน)

พักหลัง ไม่ได้รู้สึกแบบนี้เท่าไหร่นัก
เพราะความเหน็ดเหนื่อย เพราะระยะทางที่ห่างไกลกว่าเดิม ทำให้รีบกลับบ้าน
เมื่อตอนเรียนปี 4 จำได้ว่า เป็นช่วงที่รู้สึก ยังไม่อยากกลับบ้าน บ่อยที่สุด
อยากจะเถลไถล เล่นสนุกอยู่กับเพื่อน
จนแม่เคยแซว ว่าฟ้าไม่มืด กลับบ้านไม่ถูกหรือไง

บ้านก็คือบ้านเช่นเคย
เพียงแต่อยากจะอยู่ท่ามกลางสิ่งอื่นร่วมกับคนที่คุ้นเคยอีกสักหน่อยเท่านั้น
แต่วันนี้ทำได้เพียงอยู่ท่ามกลางสิ่งอื่นโดยลำพัง ปล่อยความคิดเปะปะไหลไปเรื่อย
เดินเปะปะ คิดอะไรเปะปะได้ไม่นาน ก็ยอมจำนน ขึ้นรถกลับบ้าน

คนที่ใจยังวนเวียนเรื่องยังไม่อยากกลับบ้าน ลงรถ เดินเข้าซอยบ้าน
อยู่ๆก็มีหมาน้อยผอมๆมอมแมม มาด้อมๆมองๆ
เรามันคนไม่รักสัตว์ ก็ออกจะกลัวๆ
มันวิ่งเหยาะ เดินป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่าง
เดินไปด้วยกันจนถึงหน้าประตูบ้าน
มันก็แค่ เดินๆวิ่งๆอยู่ข้างๆ
แต่เราในตอนนั้น รู้สึกขอบคุณมันอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนกับว่า โจทย์ของวันนี้ ที่อยากอยู่กับใครสักคนถูกคลี่คลายลงแล้ว
แม้ว่าจะเกิดขึ้นก่อนถึงบ้านเพียง 10 นาที

ขอบคุณอีกครั้ง แม้ว่าฉันจะบอกไปแล้วที่หน้าประตู : )

YOU

2011-08-24T22:25:00.000+07:00

you left me and start your new journey
to the place where I can only imagine
you look like a child under that hat
I hope a new shoe will suit you
at the river, I say goodbye to you for one last time
let the river takes you to wherever you want to go

A trace of you is a part of me
I kept you with me forever.

Let me sing you a waltz

2011-07-30T21:05:00.000+07:00

4 ปีมาแล้วที่เธอนอนอยู่อย่างนั้น
เธอกำลังคิดอะไร รู้สึกยังไง ฉันไม่เคยรู้ได้เลย
เธอยังจำเสียงของฉันได้หรือเปล่า

วันนี้ที่พบกัน ฉันกลัว
แม้ว่าเคยคิดจินตนาการไว้มากมาย
แต่พอเอาเข้าจริง ฉันก็ยังกลัว กลัวมากด้วย

ระหว่างเดินทางกลับบ้าน
ภาพหนึ่งแวบเข้ามาในหัว
เสียงเพลงดังแว่วขึ้นมา
เธอจับมือฉัน โอบเอวฉัน
และสอนฉันเต้นรำ จังหวะเพลงวอลซ์
ฉันเต้นรำไม่เก่ง แต่ก็รู้สึกสนุก
เธอเต้นถูกต้องสวยงาม เคร่งครัด
ส่วนฉัน ได้แต่ก้าวตามอย่างที่เธอบอก
เธอสอนฉันอย่างใจเย็น
ดูก็รู้ว่าเธอชอบเต้นรำแค่ไหน

ภาพนั้นมันนานมาแล้ว
จะยี่สิบปีหรือยัง ก็ไม่แน่ใจ
แต่วันนี้มันกลับเด่นชัดเหลือเกิน
จนฉันอยากจะร้องไห้

ฟังอยู่หรือไม่ ฉันอยากร้องเพลงวอลซ์ ให้เธอฟัง

Let me sing you a waltz

My small space

2011-07-22T21:47:00.000+07:00

Little corner, on the table

every shades of color

bring me joy

bring me peace

I can feel and see me there

Pattern from the temple

2011-07-17T14:14:00.004+07:00

Pattern from the temple :)

ไปเดินเล่น วัดอรุณ ก็เลยได้เจอลวดลายสวยๆเต็มวัดเลย ทั้งลายจากฝาผนัง ลายกระเบื้อง แถมยังใช้โทนสีสวย ให้ความรู้สึก vintage มากๆ ตอนแรกกะว่าจะไปนั่งวาดรูปเล่น แต่พอเจอลายสวยๆพวกนี้ก็ถ่ายเพลินจนลืมวาดรูปไปเลย :)

Good shoes take you to good places

2011-07-09T19:01:00.001+07:00

Good shoes take you to good places

Sketch from my photo, it's a trail of my travel

We walk walk walk , sometime we stop and then walk : )

By the River Yarra I sat down and...

2011-06-24T19:27:00.004+07:00

By the River Yarra I sat down and...

ภาพแม่น้ำ Yarra และโรงเก็บเรือ

เราเดินเล่นกันในตัวเมือง Melbourne เรื่อยมาจนถึงแม่น้ำ Yarra เราหยุดนั่งเล่นกันครู่ใหญ่ บรรยากาศริมแม่น้ำทำให้รู้สึกสบาย และอยากจะนั่งนิ่งๆไม่ทำอะไร แม่น้ำไหลเอื่อยๆ ด้านหน้าพวกเราเป็นแม่น้ำใหญ่ที่ริมฝั่งตรงข้ามมีโรงเก็บเรือสวยๆเรียงรายอยู่ ริมแม่น้ำลมพัดแรง ทำให้อากาศยิ่งหนาว ริมทางเดินที่เรานั่งพักเต็มไปด้วยใบเมเปิ้ลสีเหลือง สีน้ำตาล สีแดง อยู่บนต้นบ้าง ร่วงกราวกับพื้นบ้าง พอลมพัดทีก็มีเสียงใบไม้ปลิวครืดคราดให้ได้ยิน เรานั่งกันเงียบๆ มองแม่น้ำเบื้องหน้า มองคนเดินผ่านไปผ่านมา ช่วงเวลานั้นทำให้รู้สึกว่า "สบายใจ"

By the River Yarra I sat down and...

Last night sketch...

2011-06-23T11:27:00.001+07:00

Last night sketch...

รูปนี้กะสัดส่วนผิดไปนิด ทำให้พื้นที่ไม่พอวาดด้านบนของตึก ปัญหาของการวาดอาคารบ้านเรือนที่เราเป็นบ่อยๆคือ พวกเหลี่ยม พวกโค้ง ซอกหน้าต่าง มุมตึก ทั้งหลาย วาดมาทีไรผิดรูปทรง ผิดหลักแสงเงาทุกที คงต้องใจเย็นๆ และต้องฝึกๆๆๆ ให้มากๆ

ภาพที่เห็น วาดจากรูปถ่าย บ้านเรือนที่ไปเดินเล่นในย่าน Fitzroy ที่โน่นมีบ้านเก่าๆเยอะมาก มีผสมกันเก่าใหม่ ส่วนใหญ่เป็นบ้านชั้นเดียว ยิ่งถ้าออกไปนอกเมืองนี่แทบไม่มีตึกสูงเลย ด้วยความที่มีบ้านเก่าเรียงรายเป็นแถบในหลายๆย่าน มันให้ความรู้สึกว่า Melbourne มันดูมีความเป็นเมือง Vintage อย่างบอกไม่ถูก และที่เราชอบมากคือ มันไม่เนี้ยบจนเกินไป ไม่หรูหราจนเกินไป ซึ่งทำให้รู้สึกว่าดูเป็นธรรมชาติดี

เราชอบพวกลายฉลุ และสีสันต่างๆของบ้าน เค้าเลือกสีทาบ้านกันได้น่ารักมาก ยิ่งถ้าวันไหน Melbourne ฟ้าใส อย่างในรูป จะยิ่งรู้สึกว่าสีสันมันตัดกันดีจริงๆ : )

รูปถ่ายต้นแบบ...

Little Shops I love : )

2011-06-19T15:59:00.005+07:00

ไปเที่ยวคราวนี้ ตอนแรกตั้งใจว่า อยากจะทำ Theme ถ่ายรูปร้านหนังสือ ร้านของกระจุกกระจิกน่ารักๆ เพราะร่ำลือมาว่า Melbourne มีร้านหนังสือ และร้านขายของ Handmade เยอะแยะเต็มไปหมด แต่พอเอาเข้าจริง หักโหมเที่ยวจนลืมถ่ายรูป หรือ บางร้านก็ได้แต่ตื่นเต้นเวลานั่ง Tram ผ่าน แต่ไม่มีเวลาได้แวะไป (เช่นร้าน Paperback เป็นต้น ร้านนี้ผ่านบ่อยมาก และหมายมั่นว่าจะแวะ แต่เวลาน้อยเกินไปเลยอด) หรือบางทีพอเข้าไปในร้านก็ไม่กล้าถ่ายรูป กลัวเจ้าของร้านเขาจะว่าเอา :P

งานนี้ก็เลยได้รูปมานิดหน่อย เอาเฉพาะร้านที่เราชอบมากๆ เห็นแล้วแบบว่า ไม่ถ่ายเก็บไว้ไม่ได้แล้ว : )

ร้านแรก เป็นร้านหนังสือเด็กที่ Flinders Lane ชื่อร้าน The Little Bookroom ขายแต่หนังสือเด็ก ทั้งเรื่องอ่านและหนังสือภาพ มีหนังสือปกสวยๆเต็มไปหมด ได้แวะเข้าไปชมก็ปลื้มแล้ว

ใกล้ๆกันมีร้านขายอุปกรณ์ศิลปะ แน่นอนว่าต้องแวะเข้าไป Survey :) ของค่อนข้างแพง เลยดูเล่นเพลินๆ ร้านนี้นอกจากขายอุปกรณ์แล้ว ในร้านนี้ก็มีขายหนังสือมือสองเกี่ยวกับการวาดรูปด้วย
ขายครบเลยทีเดียว

Fitzroy เป็นอีกย่านที่น่าสนใจมาก อยากจะมีเวลาเดินเล่นนานๆกว่านี้ :) เพราะย่านนี้มีร้านหนังสือมือสอง ร้านขายของ Vintage งานCraft ร้านFurniture เยอะแยะบรรยากาศแต่ละร้านก็ Friendly ดูสบายๆ น่าเข้าเป็นที่สุด อย่างร้านหนังสือมือสองข้างล่างนี้ก็ วาง Display สบายๆมาก รื้อค้นกันตามอัธยาศัย : )

ในย่าน Fitzroy นี้เอง ที่เราเจอร้านขายงานกระดาษ ที่สวยมากกกกกก ชื่อร้าน Zetta Florence
ในร้านเต็มไปด้วยกระดาษลายสวยๆ และผลิตผลที่มาจากกระดาษ เช่น สมุดบันทึก การ์ด โปสการ์ด กล่องกระดาษ รวมทั้งอุปกรณ์กระจุกกระจิกที่ใช้ร่วมกันกับกระดาษ
เข้าไปก็ตื่นเต้นละลานตากันเลยทีเดียว ทั้งของในนั้นและการจัดร้าน :)))

Window display สวยมาก เราก็ Window shopping เพลินไปเลย :)

ช่วง 4 วันสุดท้ายของการเดินทาง เราไป Sydney กัน ตระเวนทั้งตัวเมืองและไปเที่ยวนอกเมืองอย่าง Blue Mountains เราซื้อทัวร์ One Day Trip กันไป เขาแวะหมู่บ้านเล็กๆในแถบ Blue Mountains ให้ลงไปเดินเล่น มีร้านน่ารักๆเต็มไปหมดอีกเช่นเคย
และที่สะดุดตา สะดุดใจเรามากเป็นพิเศษ ได้แก่ 2 ร้านนี้ค่ะ

ร้านแรกคือร้านขายหนังสือเล็กๆ ชื่อว่า Megalong Books
ข้างในขายหนังสือทุกประเภท บรรยากาศอบอุ่นน่ารัก

แต่ที่ชอบที่สุดคือ เมื่อเดินลึกเข้าไปด้านในสุดของร้าน เขาทำมุมหนังสือเด็กไว้โดยเฉพาะเลย น่ารักมาก ตรงกลางว่างโล่ง มีหนังสืออยู่รอบๆ วางหนังสือแซมตุ๊กตา
น่าเข้าไปนั่งนอนเกลือกกลิ้งอยู่แถวนั้นมากๆเลย

อยู่กันพร้อมหน้าเลย ทั้ง Peter Rabbit, Jemima Puddle Duck,

Mrs.Tiggy-winkle และ Mr.Jeremy Fisher

ในย่านเดียวกัน เดินถัดไปสักหน่อย ก็จะเจอร้านขายเครื่องเขียน
ชื่อร้าน Elizabeth Rosa Fine Stationery
ร้านโปร่งๆสีขาว ที่ข้างในมีเครื่องเขียนสวยๆ เจ้าของร้านใจดีมาก เห็นเราสนใจอะไร ก็เรียกให้มาลองเล่น ลองใช้ ข้าพเจ้าเลยได้ปากกาหัวตัดสำหรับหัดเขียน Calligraphy มา 1 แท่ง :P

ที่จริงมีร้านอีกมากมายที่ไปเจอมาแล้ว ชอบ ไม่ว่าจะเป็น Cafe ต่างๆ ร้านอาหารเช้า ร้านขายชา ร้านขายเมล็ดกาแฟ ร้านช็อคโกแลต ร้านเบเกอรี่ แต่อย่างที่บอก ขี้เกียจบ้างลืมบ้าง เลยไม่มีรูปสวยๆมาอวด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านกาแฟ ที่ Melbourne ร้านกาแฟเล็กๆ เยอะมาก เราเข้าไปกินร้านไหน ก็เจอกาแฟอร่อยทุกร้านไป เพื่อนเราบอกว่า Victoria เป็นรัฐที่ผลิตเมล็ดกาแฟ ที่นี่เลยมีกาแฟดีๆให้ได้ดื่มกัน
มันเลยกลายเป็น Culture ของคนแถวนี้ที่นิยมดื่มกาแฟและนั่งตามCafeกันมากๆ

สิ่งที่เราสังเกตเห็นและรู้สึกว่าสวยดี คือขวดน้ำ และแก้วกาแฟ
หากสั่ง Latte ไม่ว่าไปร้านไหนส่วนใหญ่เขาจะนิยมใส่แก้วใสๆ (ทรงอย่างในรูปด้านล่าง)
ให้เห็นกันไปเลยว่าสัดส่วนกาแฟ และชั้นนมสดมากน้อยขนาดไหน
เพื่อนเราบอกว่า จะให้ถูกต้อง ชั้นนมสดจะต้องหนาประมาณ 1.5 ซม. :)

ส่วนเรื่องขวดน้ำ ส่วนใหญ่ตามร้านเขาจะมีน้ำเปล่าให้ฟรี ใส่ในขวดไว้ ให้เราหยิบบริการตนเอง
แต่ละร้านมีขวดน้ำทรงสวยๆ สีสวยๆ ลายสวยๆ ทั้งนั้น
อย่างในรูปข้างบน ขวดใสๆมีลายใบไม้เล็กๆอยู่รอบๆด้วย สวยดี :)
ทำให้เริ่มรู้สึกว่า ทรงขวดเนี่ยมันก็สวยดีเหมือนกันนะ

สิ่งเหล่านี้เป็นแค่หนึ่งในหลายๆความเพลิดเพลิน เราได้เดินเล่น ดูบ้านเมือง ร้านรวง
แม้จะไม่ได้ซื้อ แค่ได้ชมก็มีความสุขแล้ว : )

Keep a moment in Melbourne

2011-06-16T15:59:00.006+07:00

วาดเร็วๆ ที่ Royal Botanic Gardens @ Melbourne

เราไปถึงที่สวนตอน 5 โมงเย็น สวนสวยกว้างใหญ่
เราอยากจะค่อยๆเดินเล่น ชมความงดงาม
เราวิ่งไปถามเจ้าหน้าที่ว่าสวนนี้ปิดกี่โมง
คำตอบคือ "ปิดเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน"
น่ารักไหมเล่า : )
แต่นั่นหมายความว่าเราเหลือเวลาเดินเล่นเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
ฤดูหนาวพระอาทิตย์จากไปเร็วกว่าเดิมเสมอ
เราตรงดิ่งไปยังจุดที่เขาว่ากันว่าสวยที่สุด
นั่นคือริมทะเลสาบ
ภาพตรงหน้าสวยสมคำร่ำลือ
สวยเหมือนฝันไป...
สนามหญ้าสีเขียว ทะเลสาบสีเทา(บวกกับแสงเงาเป็นอีกหลายสี)
ต้นไม้ใหญ่ ต้นไม้เล็ก ต้นไม้พุ่ม มีใบ ไร้ใบ สีสันมากมาย
มองเลยขึ้นไปเห็นสนามกว้างของอีกฝั่ง มีเก้าอี้นั่งน่าสบาย
มองเลยสูงขึ้นไปมีฉากหลังเป็นตึกสูงและท้องฟ้า
มีเวลาให้ฉัน sketch แค่ 5 นาที
สวนใกล้ปิด ฉันวาดมือเป็นระวิง
มองและจดจำ เพื่อมาลงสีต่อที่บ้าน
ได้ออกมาเป็นภาพนี้

ฉากหลังของภาพนี้ มีเพื่อนที่นั่งชมความงดงามของมันด้วยกัน
ซึ่งนั่นก็สวยงามพอๆกับภาพวิวเบื้องหน้าที่มองเห็น : )

Fragile

2011-06-14T20:41:00.001+07:00

แตะโดนเพียงเบาๆ
ทุกอย่างก็ทลายลงมา
วนเวียนและลวงตา
ด้วยความกลัวของตัวเอง

Flowers bloom in my heart

2011-05-18T21:31:00.004+07:00

ตอนดูหนังเรื่อง"เพื่อนสนิท" มีฉากหนึ่งที่เปิดประตูเข้าไปในห้องสตูดิโอวาดรูปของไข่ย้อย แล้วในนั้นมีภาพวาดดอกไม้อยู่เต็มไปหมด ทำให้รู้สึกว่าอยากจะวาดดอกไม้ สวยๆ เยอะๆ ได้แบบนั้นบ้าง จึงตั้งใจให้โจทย์ตัวเองไว้ว่าจะหัดวาดดอกไม้ : )

สำหรับเรา ดอกไม้ ไม่ง่ายเลย ถ้าใจร้อนสีจะช้ำได้ง่ายๆ แถมอาจเพี้ยนไปจากความตั้งใจเดิมหากใจเร็วปาดสี และเวลาวาดก็ยาก เพราะมือเราก็จะคุ้นชินกับลายเส้นเดิมๆในแบบของเรา ดอกไม้บางดอกใบไม้บางใบ เราวาดผิดแบบประจำ

ดอกไม้ส่วนใหญ่ของเรา เราวาดโดยดูแบบจากหนังสือ Painted Garden ของ Mary Woodin ซึ่งเป็นหนังสือที่สวยมาก เราเปิดดูได้ไม่มีเบื่อ เวลาเลือกแบบมาวาดก็จะพยายามดัดแปลง ปรับ composition ใหม่ ในมุมมองของเราเอง ซึ่งภาพในหนังสือก็จะช่วยได้มากในเรื่องแบบดอกไม้ และเป็น Guideline สำหรับโทนสี

สิ่งที่ชอบขณะวาดรูปคือ
อย่างแรกเลย ชอบที่ได้ลงมือทำ ซึ่งทั้งที่ชอบทำแต่มักขี้เกียจเริ่มต้นเสมอ
สอง คือชอบ ณ ขณะที่วาด มันเหมือนกับเราจมดิ่งไปอยู่กับสิ่งนั้น มีสมาธิมากๆ
สาม คือ เราชอบฟังเพลงไปด้วยขณะวาดรูป ทุกครั้งเราจะรู้สึกว่าวาดรูปกับเสียงเพลงมันเข้ากันมากๆเลย จะรู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก
สี่ ชอบเวลาที่วาดเสร็จแล้ว แล้วมานั่งชื่นชมผลงานตัวเอง ดูซ้ำๆได้ไม่มีเบื่อ
ห้า ชอบเวลาที่มีคนมาร่วมชื่นชมภาพที่เราวาด : ) สิ่งนี้จะทำให้ยิ้มได้เสมอ

เอาดอกไม้มาให้ร่วมชมค่ะ : ) (บางรูปเคยนำมาลงใน Blog ไว้แล้ว แต่ขอลงซ้ำนะคะเพราะแสกนภาพมาใหม่ ชัดเจนกว่าเดิม)

My Flowers Collection

ตั้งใจไว้ว่าจะวาดไปเรื่อยๆ เพราะยังมีดอกไม้อีกมากมายที่ยังไม่เคยลองวาด แล้วจะนำมาให้ชมใหม่นะคะ หากมี comment ติชม ก็แนะนำมาได้นะคะ : ) ยินดีค่ะ

Let them bloom : )

เรื่องยาก

2011-05-16T21:24:00.001+07:00

ท่าทีแบบเด็กเอาแต่ใจอย่างนั้น
จะให้ฉันกล้าพูดไปได้อย่างไร
แต่โทษเขา ก็ไม่ถูก
เป็นฉันเอง ที่ไม่กล้า
เป็นฉันเอง ที่ไม่ยอมพูดว่าต้องการสิ่งใด

เป็นแบบนี้บ่อยๆ มันทั้งเหนื่อยและรำคาญใจ
เหนื่อยกับเขาและเหนื่อยกับตัวเอง

สำหรับฉันมันก็ไม่ง่ายเท่าไหร่
แต่จะพยายาม
และหวังว่ามันจะง่ายขึ้นในสักวัน

ภาพที่ฉันยังจำได้ดี

2011-05-01T12:18:00.006+07:00

some trip I didn't take any photo, but always remember...

เราไปทะเลกัน
เกาะแล้วเกาะเล่า หาดแล้วหาดเล่า
เหมือนเป็นการผจญภัย เราไปหาทุกสิ่งกันข้างหน้า

นั่งเรือยาวนาน เราอ่านหนังสือบ้าง งีบหลับบ้าง แล้วก็คุยกันหัวเราะกัน
เราติดฝน ที่เกาะแห่งหนึ่ง ฝนตกหนักมาก ฉันกังวลเล็กน้อย แต่เธอชวนเล่นน้ำฝน
เราขี่มอเตอร์ไซค์ ให้ลมให้แดดพัดใส่หน้า
สูดอากาศกันเต็มปอด วิวสองข้างทาง เดี๋ยวก็ป่า เดี๋ยวก็ทะเล
เราเดินเล่นริมหาด ฟังเพลง นั่งเล่นเกมส์ที่ระเบียงห้องพัก
กลางแดดร้อน ริมทะเล เรานอนหลับบนหาดทรายขาวละเอียด
บางวันก็ออกไปดำน้ำ หรือไม่ก็ลงไปเล่นน้ำทะเลเขียวเมื่อพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน
กลางคืน เรานั่งกินเบียร์ริมทะเล ฟังเสียงคลื่น รวมทั้งเธอฟังเสียงฉันพูดพร่ำเพ้อไม่หยุด
บางวันเรานิ่งเงียบ ไม่มีอะไรจะคุยกัน ต่างนั่งเหม่อมองทะเลในความเงียบ
เราต่างกลัวกันและกันจะเบื่อ แต่ก็หัวเราะเมื่อพบว่ากลัวสิ่งเดียวกัน
ฉันมักนึกถึงหนังสือ เรื่องพันธุ์มหาบ้า แม้ว่าความสุดขั้วของเรายังห่างไกล

ฉันรักการเดินทางครั้งนั้น

ไม่ได้ถ่ายภาพสักภาพ แต่ฉันยังจำได้ดี

ห้องอุ่นเย็น

2011-04-30T08:20:00.001+07:00

ในช่วงเวลายามเช้า
เครื่องปรับอากาศถูกตั้งเวลาปิดไปตั้งแต่ตีห้า
ตั้งแต่นั้น ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศจะถูกขังอยู่ในห้อง
ห้องที่จะค่อยๆอุ่นขึ้นเรื่อยๆจากแสงอาทิตย์
ฉันชอบแช่ตัวเองอยู่ในไอเย็น ผสมความอุ่นๆนั้น
นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
จนกว่าแสงแดดจะไล่ไอเย็นหายไปจนหมด
ฉันเริ่มวันใหม่อีกครั้งหนึ่ง...

ปัตตานี เมื่อปีที่แล้ว...

2011-04-20T23:34:00.003+07:00

เมื่อช่วงเวลา 2 ปีที่ผ่านมา หน้าที่การงานนำพาให้ได้เดินทางไปที่ปัตตานีอยู่บ่อยๆ ไปหลายครั้งต่อปี แต่ก็แทบไม่ได้ไปไหนนอกจากเขตพื้นที่ที่ต้องทำงานคือในโรงแรม แต่ก็แอบหวังว่าลึกๆอยากจะหาโอกาสทำความรู้จักกับจังหวัดนี้ให้มากกว่านี้

กว่าจะได้ออกมาเที่ยวจริงๆ ก็ปาเข้าไปวันสุดท้ายของการทำงานในโครงการนี้เลยทีเดียว 2 ปีที่ทำงานมา ถือว่าเป็นปีที่ดี และเต็มไปด้วยเรื่องราวประทับใจใหม่ๆ เราโชคดีเหลือเกินที่แวดล้อมไปด้วย พี่ น้อง และอาจารย์ที่มีเมตตา และเป็น 2 ปีที่ช่วยขัดเกลามุมมองและทัศนคติในเรื่องต่างๆของเราด้วย ปัตตานีถือว่าเป็นส่วนหนึ่ง ในฐานะพื้นที่ฉากสำคัญของเรื่องราวตลอด 2 ปีที่ผ่านมา

การได้ทำความรู้จักผู้คน ได้เห็นว่าเขาอยู่กันยังไง ทำให้เราเห็นอะไรมากขึ้น มีความเข้าใจบางเรื่องมากขึ้น และรู้สึกว่าพื้นที่นี้มันมีเสน่ห์มาก

เพิ่งไปค้นเจอไฟล์รูป ที่คิดว่าหายไปแล้วกับคอมพิวเตอร์เครื่องเก่า เลยพาย้อนกลับไปคิดถึงความทรงจำดีๆเมื่อปีที่แล้ว เราถ่ายรูปไว้ไม่มาก แต่ก็ยังแอบดีใจที่ตอนนั้นไม่ขี้เกียจจนเกินไป เลยยังมีรูปเก็บไว้ให้ดูบ้าง : )

วิวจากหน้าต่างห้องนอน ที่ ซี เอส ปัตตานี

ซูมใกล้เข้ามาอีกนิด เหมือนอยู่เมืองนอกเลย

"มัสยิดกลาง" ยามโพล้เพล้

ลวดลายบนเงารั้ว มัสยิดกลาง

ได้มาแล้ว "มัสยิดกรือเซะ"

มัสยิดเมื่อต้องแดด

ภายในมัสยิดที่เราไม่เคยรู้

รายละเอียดเล็กๆ

แพะเจ้าถิ่น นั่งนิ่งทำหน้าตลกให้เราถ่ายรูป

ระหว่างทาง...

ตอนนี้เราไม่ได้ทำงานนี้ต่อแล้ว แต่หวังไว้ว่าจะมีโกาสกลับไปที่ ปัตตานี อีกสักครั้ง

แล้วพบกันใหม่ : )

ฝันไป...ในวันแดดจ้า

2011-04-16T11:12:00.003+07:00

งีบหลับในวันที่แดดจ้า
ฉันฝัน...ถึงเธอ

มันเหมือนเรื่องจริงมาก
ทุกการเคลื่อนไหว คือเธอไม่ผิดเพี้ยน
ในฝัน เธอทำให้ฉันยิ้ม และกังวลใจ
เหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา
ที่เธอมักผ่านมา ฝากความอบอุ่น
และ จากไปพร้อมความกังวลใจของฉัน

แดดร้อน ทำให้ลืมตาตื่น
งัวเงีย ไม่แน่ใจ ว่านี่ความฝันหรือความจริง
ฉันนอนลืมตา ตั้งหลักอยู่นาน
เพื่อให้แน่ใจ ว่าเป็นเพียงฝันไป

ดีแล้ว ที่แค่ฝันไป...

หลุม

2011-04-14T21:40:00.000+07:00

เรามักจะตกหลุมพรางแบบเดิมๆ
หลุมแบบที่รู้ว่ายังไงก็ไม่สามารถอยู่ในนั้นได้ตลอดไป
เรามักจะรีบตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาจากหลุม
นั่งอยู่ปากหลุม มองลงไป และร้องไห้
มันเศร้าเกินไป...ที่เห็นความกลัวของตัวเองชัดเจน
มันเศร้าเกินไป...ที่รู้จักมันดีขนาดนั้น
มันเศร้าเกินไป...ที่เป็นอย่างนี้ซ้ำวน ครั้งแล้วครั้งเล่า
เราอ่อนแอเกินไปที่จะอยู่ในหลุม
แม้ว่าในนั้นจะแสนอบอุ่น
แม้จะรู้ว่า เมื่อปีนขึ้นมาเมื่อไหร่ เราจะต้องนั่งร้องไห้ก็ตาม

Life and Death

2011-04-10T15:13:00.004+07:00

"ความตายดำรงอยู่ มิใช่ภาคตรงข้าม หากแต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต"

Norwegian Wood, Haruki Murakami แปลสำนวนไทยโดย นพดล เวชสวัสดิ์

ช่วงนี้ได้ดูหนังหลายๆเรื่องที่พูดเกี่ยวกับเรื่องความตาย และความสูญเสีย ที่ดูจบแล้วก็ยังสั่นไหวอยู่ในหัว และทำให้กลับมาคิดเชื่อมโยงต่อกับตัวเองและคนรอบข้าง

ในหนังเรื่อง After Life ของ Hirokazu Kore-eda พูดถึงความตาย ในแง่มุม จินตนาการโลกหลังความตาย ในหนังเรื่องนี้ คนที่ตายแล้ว จะเดินทางไปสู่ที่ที่หนึ่ง และในที่แห่งนั้น คุณจะต้องเลือกความทรงจำหนึ่งความทรงจำเดียว ที่คุณอยากจะดำรงอยู่ด้วยนิรันดร์ และคุณก็มีเวลาไม่นานนักที่จะคิดตัดสินใจเลือก ซึ่งส่วนใหญ่ ก็จะทำให้ตัวละครในเรื่องและเราย้อนคิดว่า เรื่องไหนในชีวิตนะที่ทำให้เรา มีความสุขมากที่สุด? นี่เป็นเงื่อนไขในหนัง ที่ตั้งคำถามกับคนตายในเรื่อง และถามคนเป็นที่นั่งดูอยู่ที่หน้าจออย่างเรา ว่า ในชีวิตเรานั้น เรื่องไหนหรือ? ที่มันอยู่ในใจ และอยากประทับเรื่องนั้นไว้ตลอดกาล ซึ่งมันยากมากเลย ที่จะตอบคำถามนั้น และนั่นก็เป็นจินตนาการหลังความตายที่เศร้าแต่งดงาม

ในหนังเรื่อง Fountain ของ Darren Aronofsky พูดถึงความตาย ในแง่มุมของ ผู้ที่กำลังเผชิญกับความตายอย่างสงบ และผู้ที่กำลังยื้อความตายของอีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง ภรรยาสาวที่พร้อมแล้วสำหรับความตาย พร้อมออกเดินทางและมองมันด้วยมุมมองที่งดงาม กับสามีที่ทำทุกวิถีทางที่จะหาทางรักษาเธอไม่ให้ความตายพรากเธอจากไป เหลือเวลาไม่มากนัก เธอขอเพียงได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเขา และเธออยากจะให้เขาสงบ เข้าใจ ปล่อยวาง และก้าวเดินต่อไปได้ในชีวิตที่เหลืออยู่ ไม่ง่ายเลยสำหรับในทั้งสองสถานการณ์ สำหรับเรา ช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจในเรื่องความเป็นความตายของคนที่เรารัก มันยากเหลือเกิน เราจะมีสิทธิอะไรไปตัดสินสิทธิในการมีชีวิตอยู่ต่อของใคร การตั้งรับกับความตายก็เช่นกัน คงต้องทำความเข้าใจ และยอมรับว่าความตายนั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และ หาวิธีจัดการกับความรู้สึกของตัวเองตามวิถี

ในหนังเรื่อง Rabbit Hole ของ John Cameron Mitchell พูดถึงความสูญเสียจากความตาย ที่ส่งผลกระทบต่อคนที่อยู่ข้างหลัง ทำให้ทุกสิ่งเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม แล้วจะทำอย่างไร เมื่อความโศกเศร้าไม่จากไปเสียที "มันเคยหายไปไหม ?" "มันไม่หายไป และเราแค่จะทนอยู่กับมันได้เท่านั้นเอง" บทสนทนาระหว่างแม่ลูก ที่ต่างผ่านพบความสูญเสีย ฉายภาพของความทุกข์และการดำรงอยู่ต่อไปของเราได้เป็นอย่างดี และในโลกคู่ขนาน ฉันอาจกำลังมีความสุขดี มันคงต้องมีสักทางในการเยียวยาใจเรา แม้ว่ามันอาจใช้เวลาเนิ่นนานเหลือเกิน

ในหนังเรื่อง In a Better World ของ Susanne Bier แม้จะไม่ได้พูดถึงประเด็นความตายโดยตรง แต่ก็มีเด็กน้อยที่บาดเจ็บไม่น้อยจากแผลความทรงจำเกี่ยวกับความตายของแม่ และมันได้ส่งผลกระทบมากมายกับการใช้ชีวิตและเติบโตของเด็กน้อยคนนั้น มีฉากหนึ่งในเรื่อง ที่ผู้ใหญ่อธิบายเรื่องความตายให้เด็กน้อยฟังได้อย่างเห็นภาพ สรุปความได้ว่า "ความตายกับเราเหมือนมีม่านบางๆกั้นอยู่ เมื่อคนใกล้ตัว หรือคนที่เรารักรอบตัวเราตายไป ม่านที่กั้นอยู่นั้นจะถูกดึงออก ทำให้เราเห็นความตายชัดขึ้น และรู้สึกใกล้กับมันมากๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ม่านนั้นก็จะกลับมากั้นเรากับความตายไว้เหมือนเดิม และจากนั้น เราก็จะต้องใช้ชีวิตกันต่อไป" เราชอบคำอธิบายนี้มาก สำหรับเราคำอธิบายนี้ทำให้เห็นภาพชัดเจนกับความรู้สึกและภาวะที่มันเข้าๆออกๆ ต่อความตาย

ในช่วงที่ผ่านมา ม่านของเราถูกดึงออกไป และสักพักมันก็คงจะกลับมากั้นไว้อย่างเดิม แต่ที่แน่ยิ่งกว่าแน่คือ ชีวิตยังต้องเดินต่อไป ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงอีกนับไม่ถ้วน จนกว่าความตายจะพรากเราไปจากโลกใบนี้

จากหมูตัวเล็กกระจึ๋งเดียว

2011-04-08T10:55:00.004+07:00

"มันเป็นเรื่องยากที่จะกล้าหาญ" พิกเลตพูด สูดน้ำมูกนิดๆ "ในเมื่อเราตัวเล็กกระจึ๋งเดียว"

แร็บบิต ผู้ซึ่งลงมือเขียนอะไรยุกยิกไปบ้างแล้ว เงยหน้าขึ้นมองและพูดว่า

"เพราะตัวเล็กมากน่ะสิ นายถึงมีประโยชน์ในการผจญภัยที่กำลังรอเราอยู่"

สำหรับพิกเลตแล้ว พูห์ร้องเป็นเพลงว่า...

สัตว์น้อยตัวจ้อยผู้แสนขี้อาย

ฝันอยากกลายกลับกล้าสูงใหญ่

มันมัวรีรอลังเล อ่อนไหว

รอโอกาสได้มีชีวิตชีวา

แต่เวลาแล่นฉิวผ่านเลย

โอกาสเกิดแล้วตายใหม่...

หากกลัวรีรอไม่ทำสิ่งใด

คงบินไม่ได้แม้มีปีกงาม

แต่ 'ตัวตน' อันกล้าสามารถ

ที่เธออยากเห็นและเป็นเสมอ

ไม่มีใครทำให้ได้นะเออ

เธอต้องสร้างด้วยความพิเศษของเธอเอง

เธออาจเป็นดั่งดาวนำทาง

ได้ฉายแสงสว่างของเธอเสมอ

หากเธอใช้ความพิเศษของเธอ

อีกทั้งยอมเป็นเกลอกับเธอเอง

ส่วนความอ่อนไหวอันน่าอับอาย

ที่อยากให้หายวับไปเสมอ

อย่าได้ดูถูกมันเชียวนะเออ

เผลอเผลอมันอาจช่วยเปิดประตู

พาเธอสู่โลกกว้างไกลหลากหลาย

ที่คนมากมายอาจไม่เคยรู้

แล้วความภูมิใจที่เธอมีอยู่

จะนำเธอสู้ชีวิตต่อไป

มันจะไม่พาเธอดิ่งเหว

มันจะไม่พาความล้มเหลวมาผลักไส

แต่มันจะทำให้เธอรู้ต่อไป

ว่าในความตัวเล็กนั้น...ยิ่งใหญ่นา

จากหนังสือ เต๋อแบบพิกเลต (The Te of Piglet)

เขียนโดย Benjamin Hoff แปลโดย อัจฉรา ประดิษฐ์

เพิ่งได้หนังสือเล่มนี้จากงานสัปดาห์หนังสือปีนี้ ด้วยความเป็นพิกเลต และปกสีหวาน ทำให้ตัดสินใจไม่ยากเลยที่จะจ่ายเงินซื้อ "มันเป็นเรื่องยากที่จะกล้าหาญ ในเมื่อเราตัวเล็กกระจึ๋งเดียว" ประโยคนี้ของพิกเลตสะท้อนความเป็นหมูน้อยขี้กลัว ที่อ่านแล้ว 'เห็นตัวเอง'

Benjamin Hoff เล่าปรัชญาตะวันออก ผ่านมุมมองของ ตัวละครต่างๆในวรรณกรรม วินนี่ เดอะ พูห์ ซึ่งเล่มนี้พระเอกคือ พิกเลต หมูสีชมพูตัวจิ๋วที่ตัวเล็ก ช่างฝัน ขี้กลัว อารมณ์อ่อนไหวและอ่อนน้อมถ่อมตน Hoff อธิบายไว้ว่า

"เต๋อ มีความหมายตามตัวว่า คุณธรรมที่กระทำออกมา เป็นคุณสมบัติของคนพิเศษ ผู้มีศักยภาพซ่อนอยู่ในตัว แถมคนแบบนี้ยังไม่ค่อยรู้ตัวเสียด้วยว่าตัวเองพิเศษ"

หลายครั้งที่เรามักรู้สึกตัวเล็กเหลือเกินท่ามกลางผู้คน เรามองคนอื่น สิ่งอื่น ใหญ่โตไปหมด เมื่อมองเห็นอย่างนั้น จะรู้สึกตัวเองไม่เก่ง ไม่ดี ไร้ค่า ความเคารพนับถือในตัวเองหล่นฮวบฮาบ ทำให้สูญเสียความมั่นใจไปเลย และหลายครั้งก็ต้องเศร้าเพราะเรื่องเหล่านี้ อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วก็รู้สึกได้กำลังใจ จากแง่มุมที่ผู้เขียนยกมาจากหมูตัวเล็ก บางทีเราห้ามไม่ได้หรอกกับความรู้สึกแบบนั้น (ที่มาเองราวกับความเคยชินอัตโนมัติ) แต่แง่คิดแบบนี้ก็อาจเป็นการให้กำลังใจตัวเอง เพื่อสู้กับความกลัวในใจเรา สู้กับความคิดที่เราสร้างขึ้นมาเอง อาจจะเหมือนกับพิกเลต ที่กลัวเจ้าเฮฟฟาลัมป์จนตัวสั่น ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นเลยว่าเจ้าตัวเฮฟฟาลัมป์นี้หน้าตาเป็นยังไง

ยาลดความคาดหวัง

2011-04-07T18:02:00.003+07:00

โลกนี้น่าจะมีขาย "ยาลดความคาดหวัง"
เจ็บป่วยด้วยโรค คาดหวัง เรื้อรังยาวนาน
เป็นๆ หายๆ ทำให้บางครั้งก็ยิ้ม บางครั้งก็หงอย

ไม่ขอกับถึงขั้น หายขาด ไม่คาดหวังกับอะไรเลย
ขอแค่ ลด ความคาดหวังที่มีให้มันน้อยลงเท่านั้นเอง

ซื้อได้ที่ไหน ใครมีขายบ้าง ?

ฉายหนังซ้ำ

2011-04-04T22:02:00.001+07:00

น่าแปลกใจ
เรื่องบางเรื่อง ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ซ้ำอีกก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
แถมเหตุการณ์ยังคล้ายเดิมเสียจน อดแปลกใจไม่ได้
ราวกับฉายหนังซ้ำ เหมือน Flashback กลับไปยังไงอย่างงั้น

ก็ไม่ได้มีอะไร เพียงแค่แปลกใจ และมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก
อาจจะดีกว่าครั้งที่แล้วเสียด้วยซ้ำ
เพราะได้เรียนรู้แล้ว ว่ามันอยู่ที่ความคาดหวังของเราต่างหาก
และได้เรียนรู้เพิ่มว่า "หนังมีโอกาสฉายซ้ำ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น"

บทพยากรณ์อากาศอันแสนเศร้า

2011-03-27T09:45:00.001+07:00

มันเป็นคืนที่เพื่อนคนหนึ่งผ่านเข้ามา
พร้อมกับสายลมอันอบอุ่น
แต่มันก็ได้จากไปแล้ว
มันใกล้จะหน้าร้อนแล้ว
แต่ฉันรู้สึกหนาวในหน้าร้อนนั้น
ฉันรู้สึกถึงไหล่ของตัวเองที่สั่นไหวจากความหนาว

บทพยากรณ์อากาศอันแสนเศร้าของ ปาร์ค เก อิน Personal Taste

I can feel...

2011-03-23T15:42:00.002+07:00

I love the way you say good morning.

I love the way you call me, ...

And I'm in love with how you feel.

Difficult Time

2011-03-20T20:20:00.002+07:00

มันเป็นช่วงเวลาที่ยาก และทรมาน แต่ก็ต้องพบเจอ
เวลาที่มีคนรอบตัวป่วยไข้
การได้รับรู้ความทรมาน ความเจ็บปวด
ทำให้รู้สึกถึงความตาย ที่อาจอยู่ใกล้เพียงนิดเดียว
และได้กลิ่นของความเปลี่ยนแปลงลอยอยู่เต็มไปหมด

ในช่วงเวลาแบบนี้ มันหม่นหมอง ทั้งกลัว ทั้งห่วง
ไม่รู้จะทำยังไงดี โลกมันกลายเป็นสีทะมึนไปหมด
แม้ว่าจะเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาบ้างแล้ว
แต่ทุกครั้งก็จะรู้สึกว่ามัน ยาก ทุกที
รู้ว่ามันจะผ่านพ้นไป และจะมีเรื่องราวแบบนี้ให้รู้สึกอีกเรื่อยๆในช่วงเวลาชีวิตที่เหลือ
คงได้แต่หวังว่า จะรับมือกับสิ่งต่างๆเหล่านี้ได้ แม้ว่ามันจะยากก็ตาม

นกน้อย

2011-03-15T08:41:00.002+07:00

เพราะบ้านอยู่ชานเมือง และติดกับสวน แถวบ้านจึงมีนกเยอะมาก
ทั้งนกหน้าตาคุ้นเคย และนกหน้าตาแปลกประหลาด
มีเสียงร้อง แบบต่างๆ มาให้ได้ยินอยู่เป็นประจำ
มันก็น่ารักดี เป็นแบบนี้ทุกวันจนคุ้นเคย

รถไฟฟ้ากำลังจะมาแล้ว
อีกหน่อยฉันคงไม่ต้องเหนื่อยกับการเดินทางมากเหมือนทุกวันนี้
แต่ บรรดา นกน้อยทั้งหลาย เมื่อถึงเวลานั้น
เธอจะจากไปเพราะการมาของรถไฟฟ้าหรือเปล่า ?

Today Inspiration

2011-03-07T22:34:00.003+07:00

My Shadow

My Shadow
keeps me company
as I walk home
that's why
when the sun is out
I'm never quite alone

- Charlotte Zolotow -

จากหนังสือ Step Reading ชื่อว่า Seasons : A Book of Poems

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเด็กที่เราไปค้นเจอโดยบังเอิญ ตอนจัด Shelf หมวดหนังสือเด็ก ในซีรี่นี้ (An I Can Read Book) มีหนังสือ ตัวอักษรน้อยๆ ภาพสวยๆ หลายเล่มมาก เราไปนั่งพลิกดูทีละเล่ม และเล่มนี้แหละ ชอบที่สุดแล้ว เลยซื้อมาเก็บไว้เชยชม ที่ชอบมากเพราะ กลอนข้างใน ใสๆ สบายๆ สอนเด็กๆถึงธรรมชาติ ฤดูกาล มีลม มีฟ้า มีฝน มีหิมะ มีใบไม้ มีนก มีท้องฟ้า มีดวงดาว :) และที่สำคัญ ภาพประกอบสวยงาม น่ารักมากๆ วาดภาพประกอบโดย คุณลุง Erik Blegvad ภาพลายเส้นละเอียดๆของคุณลุง ทำเอาอยากลุกขึ้นมาวาด วาด วาด ตามคุณลุง ทุกทีที่หยิบมาอ่าน มีคนเคยรีวิว ผลงานหนังสือเด็กเล่มอื่นๆ และภาพประกอบน่ารักๆของคุณลุงไว้ ลองอ่านเพิ่มเติมได้ ที่นี http://vinpauld.blogspot.com/2010/08/erik-blegvad.html

ดูภาพสวยๆ แล้วก็รู้สึกมีแรงบันดาลใจ อยากวาดรูปได้สวยๆแบบนี้บ้าง :))))

เสียงใคร

2011-03-01T15:41:00.001+07:00

ฟังเสียงของตัวเองในเครื่องอัด
เหมือนไม่ใช่เสียงของตัวเอง
เป็นเสียงของใครก็ไม่รู้
แหลมๆ แถมบางครั้งพูดไม่ชัด
พูดยานๆช้าๆ น่าหมั่นไส้ชะมัด
นี่มันเสียงใครกันเนี่ย
เหมือนมีคนแอบเข้ามาเป็นเราในเครื่องอัด

ตัดแปะ สนุกๆ

2011-02-28T21:39:00.003+07:00

ตั้งแต่ลาออกจากงานมา 1 เดือน รู้สึกว่าได้ทำอะไรเยอะมาก :) งานประจำที่เคยทำมันเอาเวลาเราไปเกือบหมดวันจริงๆ แต่การไม่ได้ทำสิ่งที่อยากทำนานๆ เราพบว่ามันก็เป็นแรงขับอย่างหนึ่ง เหมือนเป็นตัวกระตุ้นให้เราลุกขึ้นมาทำอะไรสนุกๆ :P

เราเป็นพวกชอบเก็บสะสมกระดาษ ตอนย้ายบ้าน พบว่ามีสมบัติบ้ามากมายเป็นกระดาษ ทั้งหนังสือ สมุดบันทึก กระดาษจดหมาย กระดาษโปสการ์ด สารพัดการ์ด รวมถึงกระดาษสวยๆที่ตัดเก็บไว้ เคยอยากทำ scrapbook มานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำจริงจังเสียที และบางครั้งก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงด้วย ช่วงนี้เกิดลูกฮึดอยากทำ เลยลองเล่นดู สนุกจัง !!!!

ครั้งนี้ลองทำหน้าปกสมุดบันทึกเล่มใหม่ รับปีใหม่
ช่วงปีใหม่ มีคนให้พวก Diary สมุดบันทึกมาหลายเล่ม แต่หน้าตาไม่ถูกใจ เลยลองเอามาทำใหม่เล่นๆซะเลย :)

ไปคุ้ยๆ ค้นๆ เอากระดาษสวยๆที่เคยเก็บไว้ มาลอง match กันดู และลองมาตัดๆ แปะๆ ได้ออกมา หน้าตา ประมาณนี้แล :)

อันนี้เป็นหน้าปก (มีกระดาษสวยๆ ช่วยได้มากจริงๆ)

อันนี้เป็นปกหลัง

ได้ออกมาเป็นสมุดบันทึกเล่มใหม่ :)

อาจไม่เนียบมาก ไม่งามมาก แต่ก็เพลิดเพลินมาก จากการทำ
และสัญญากับตัวเองว่า จะทำอีกแน่นอน :D

Envy

2011-02-23T17:38:00.001+07:00

เราต่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
ครั้งหนึ่งเราอาจเคยเหมือนกัน เดินบนเส้นทางเดียวกัน
แต่ตอนนี้ อาจไม่ใช่แล้ว

หรือทั้งหมดเป็นเพียง การคิดไปเอง แค่เพียงความรู้สึก ว่าเราเหมือนกัน เดินทางเดียวกัน
แท้จริงแล้ว เราไม่เคยเหมือนกันเลย และเราต่างมีเส้นทางเป็นของตนเอง
และเราก็ต่างเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเอาตัวไปเปรียบเทียบกับใคร ก็รังแต่จะเจ็บปวด
รู้ ว่าไม่ควรเปรียบเทียบ แต่ก็ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้
ที่บางครั้ง รู้สึก อิจฉา...

ความกลัวในใจเรา

2011-02-07T13:15:00.001+07:00

เป็นอีกช่วงเวลาที่ต้องเอาชนะใจตัวเองให้ได้
ความกลัว ต่างๆ ได้กลับมากวนใจอีกแล้ว
บางทีก็รู้สึกว่า กลัวมานานเกินไปแล้ว เลิกกลัวเสียที
บางความกลัว ก็กลายเป็นความชาชิน จนหน่ายที่จะกลัวไปเอง
บางความกลัวหายไป ความกลัวใหม่ๆก็เข้ามา

แต่เราก็ยังเชื่อนะ ว่าจะหายกลัวก็ต่อเมื่อได้ลองเผชิญหน้ากับมัน
รู้อยู่แก่ใจ แต่ขอเวลาสักหน่อย เรากำลังค่อยๆเผชิญหน้ากับมัน

กำลังพยายามอยู่นะ กำลังพยายามอยู่...

New year Tree

2011-02-04T18:36:00.002+07:00

"New Year Tree" คือชื่อของมันที่ฉันตั้งเอง

ฉันเป็นคนปลูกต้นไม้ไม่เป็น ไม่ค่อยปลูก และชอบอ้างว่าเป็นคนมือไม่เย็น ปลูกไม่ขึ้น เวลามีคนให้ต้นไม้มาก็จะอาศัยใบบุญร่วมกับต้นไม้อื่นๆในบ้าน ให้แม่ช่วยรดน้ำดูแลให้

แม้จะไม่ปลูกต้นไม้ แต่ต้นไม้ก็เป็นของขวัญที่ได้แล้วดีใจ สุขใจ และในวันว่าง (รวมถึงวันไม่ว่างแต่เครียด) ก็มักจะเดินไปนั่งจ้องมอง เชยชม กลบความฟุ้งซ่านของตัวเองอยู่ร่ำไป ขอนับเป็นความสุขสงบเล็กๆประจำอันยุ่งเหยิง

ต้นไม้ต้นนี้ คนให้ ให้มาในวันปีใหม่ คนให้ไม่รู้ชื่อ คนรับยิ่งไม่รู้หนักกว่า :) เลยเรียกมันแบบน่ารักๆว่า New Year Tree หากใครเห็นหน้าตาแล้วรู้จักว่า ชื่อจริงของมันคือต้นอะไร ช่วยเข้ามาบอกด้วยนะคะ :P

เพลงของช่วงเวลานั้น

2011-01-06T23:36:00.002+07:00

Chiisana koi no uta 小さな恋のうた By Mongol 800

เพิ่งได้ดู series Operation Love จบไป ส่วนที่เราชอบมากที่สุดในเรื่อง คือ ช่วงชีวิตในโรงเรียนของตัวละคร รวมถึงมิตรภาพความเป็นเพื่อน สองสิ่งนี้รวมกันเป็นความทรงจำดีๆที่มีอยู่เต็มไปหมด เพลงนี้เป็นเพลงที่มีความหมายต่อ พระเอก และนางเอก ฉากที่เพลงนี้ดังขึ้นครั้งแรก เป็นฉากบอกความในใจซึ่งน่ารักมาก บางครั้งเราก็เคยอยากจะทำอะไรที่ลึกลับซับซ้อนแบบนั้นบ้าง แม้ว่าการบอกอย่างตรงไปตรงมาอาจจะดีกว่า และอีกฉากประทับใจที่เพลงนี้ดังขึ้นอีกครั้งในคืนวันส่งท้ายปี ทำให้เรานึกถึงวันเวลาดีๆกับเพื่อนๆ ขาดใครคนใดคนหนึ่งไป ก็ดูจะหงอยๆในวันที่ความเปลี่ยนแปลงเดินทางมาถึง

ช่วงชีวิตที่สนุกสุดเหวี่ยง ช่วงชีวิตที่รู้สึกสุดใจ ช่วงเวลาตอนนั้นมันดีจัง ฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น แม้จะฟังไปโดยที่ไม่รู้หรอกว่าความหมายของเพลงคืออะไร

ฟังเพลงนี้วนไปวนมาตลอดทั้งวัน เลยลอง search หาซะหน่อยว่า มันแปลว่าอะไร
มีคนแปลเป็นภาษาอังกฤษไว้ว่า

In this wide universe, there is
A big world in a blue earth
A small memory of love will reach
You who are living in a small island

Time has passed since I met you
The letter with my piled up feelings increases
Without us realising, it is already echoing between us
Sometimes we’re full of intensity,
sometimes we’re full of sadness

These feelings echoes distantly
This gentle love song will change the world

Look, the person who is important to you
Is right beside you
I just want you to receive
This echoing love song
Listen, listen, listen to this echoing love song

You’ve realized even when we walked
In the dark, the moonlight will shine on us
I won’t let go of you hand
I swear that these strong feelings will last for eternity

In the depths of forever, I’ll definitely say
These same words without any change of feelings
Even if it’s still not enough, it’ll change into tears
And it’ll change into joy that I can’t put into words
I’ll just hold you, I’ll just hold you

Look, the person who is important to you
Is right beside you
I just want you to receive
This echoing love song
Listen, listen, listen to this echoing love song

If it’s a dream don’t wake up, if it’s a dream don’t wake up
The time I’ve spent with you will become an everlasting star

Look, the person who is important to you
Is right beside you
I just want you to receive
This echoing love song

Look, the person who is important to you
Is right beside you
I just want you to receive
This echoing love song
Listen, listen, listen to this echoing love song

From http://wiki.d-addicts.com

สวัสดีปีใหม่

2011-01-03T21:43:00.002+07:00

"บางครั้งคนเราก็ต้องเลือกอะไรสักอย่างกับชีวิตของเรา อย่าไปกลัวกับการเลือก ถ้าคิดอย่างรอบคอบแล้ว ก็จงเลือกไป ถ้าผิดพลาด ก็ไม่ต้องโทษใคร และก็ไม่ต้องโทษตัวเอง ถ้าเลือกแล้วดี ก็ดีไป ถ้าผิดพลาดก็ไม่ต้องเสียใจและทุกข์ใจนานนัก แต่มันก็ต้องมีเสียใจบ้าง แต่ต้องกลับมาลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้ง จำไว้ว่ายังมีคนที่ห่วงใยแกอยู่ เช่น พ่อ แม่ พี่ น้อง ถ้ามีปัญหาปรึกษาพี่ได้ทุกเมื่อ จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามที่ตัวเองปรารถนา และมีความสุขกับชีวิตประจำวันทุกวัน โชคดี หวังว่าคงจะมีโอกาสพบเจอกันใหม่"

พี่คนหนึ่ง ได้เขียนข้อความนี้ให้ในสมุดกระจกของเรา เมื่อ 8 ปีที่แล้ว จำไม่ได้แล้วว่าในช่วงเวลาตอนนั้น เราได้แลกเปลื่อนเรื่องอะไรกัน จำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นทุกข์ใจเรื่องอะไร แต่จำได้ว่า ตอนนั้นข้อความเรียบง่ายนี้ อ่านแล้วรู้สึกดี และช่างมีพลังกับใจเราเหลือเกิน วันนี้ได้เปิดอ่านข้อความนี้อีกครั้ง ในภาวะที่ช่วงชีวิตกำลังเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงหลายๆเรื่อง รู้สึกถูกเตือนสติจากถ้อยคำเรียบง่ายนี้อีกครั้ง หลักเวลาของขวบปีที่เลื่อนผ่านเข้ามา ฉันหวังใจกับตัวเองไว้ว่า ฉันคงจะเลือกและตัดสินใจ รวมถึงเดินก้าวผ่านความเปลี่ยนแปลง ได้ดีกว่าที่ผ่านๆมา ขอขอบคุณเจ้าของข้อความนี้ และ มิตรภาพจากทุกคนเมื่อเราได้โคจรมาเจอกัน

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

คืนที่คิดถึง

2010-12-31T03:30:00.001+07:00

ไม่ได้ร้องไห้เพราะสุขล้น
ไม่ได้ร้องไห้เพราะโศกเศร้า
แต่ร้องไห้ เพราะความคิดถึง

ไม่ได้คิดถึงเธอมานานมากแล้ว
นานจนหลายสิ่งหลายอย่างพร่าเลือน
แต่เมื่อมีบางอย่างสะกิดใจ
สิ่งที่ยังไม่คลี่คลายก็ย้อนกลับมา
ถ้าวันนั้น ไม่เป็นอย่างนั้น
วันนี้จะเป็นอย่างไร

ไม่ได้ต้องการอะไร แค่คืนนี้รู้สึก คิดถึง มาก...

Drunk !

2010-10-24T13:31:00.005+07:00

Kazami : "I feel like I'm drunk even though I haven't had any alchohol. Doesn't my voice sound strange to you?"

Sui : "You're drunk on your memories."

N.P. , Banana Yoshimoto

New Start !!!

2010-10-18T17:30:00.004+07:00

วันนี้ เริ่มงานใหม่ เป็นวันแรก
ยังต้องปรับตัว ปรับใจ อีกมาก
ต่อแต่นี้ต้องตื่นเช้า และหัดเขียนงานตอนกลางคืน
ต้องแบ่งเวลา ต้องมีวินัย และทำให้เรื่องเรียนสำเร็จไปด้วยให้ได้

งานที่ทำ เป็นงานที่เลือก ใช่ไม่ใช่ เราก็ไม่รู้
แต่ที่รู้ คือจะทำสิ่งที่เลือกให้ดีที่สุด
และสัญญากับตัวเองว่า จะยังคงทำ "สิ่งที่ชอบ" ไปพร้อมๆกับ "สิ่งที่เลือก"
จะชอบโน่น ชอบนี่ และจะทำไปเรื่อยๆ

บ่นนิดๆหน่อยๆ กับชีวิตประจำวันที่ต้องเปลี่ยน
่คงคิดถึง เสียงนกร้องยามสายข้างหน้าต่างที่บ้านน่าดู

คิดเล่นๆ ถึงกล่องจดหมาย

2010-10-12T10:18:00.004+07:00

คิดเล่นๆ ถึงยุคสมัยที่เราใช้ facebook กันอย่างหนักหน่วง
หากอยู่ๆวันหนึ่งเราตายไป หรือคนรอบข้างเราจากไป
facebook ของเรา หรือของเขาเหล่านั้น
อาจจะเป็นเหมือนกล่องจดหมาย
ที่ให้ใครๆฝากข้อความถึงเรา หรือเราฝากข้อความถึงเขา ในวันที่เราหรือเขาไม่อยู่แล้ว
แม้เรา หรือเขา จะได้อ่านหรือไม่ก็ตาม
และอาจจะเป็นอีกที่หนึ่ง ที่ทำให้เห็นร่องรอยของชีวิตที่ผ่านมา

ดูเศร้าๆยังไงไม่รู้เนอะ ไม่รู้สิ คิดเล่นๆเท่านั้น

9 end 2 outs เพื่อน กับ ความรัก

2010-10-04T18:24:00.010+07:00

เว้นให้ตัวเองพัก จริงจังสัก 3 วัน เลยนอนดูซีรี่ทั้งวี่ทั้งวันอย่างที่ใจอยากมานาน เพื่อนเราแนะนำซีรี่หลายเรื่อง แต่ท้ายสุดก็เลือกดูเรื่อง 9 end 2 outs ก่อนเรื่องอื่นๆ เพราะเป็นเรื่อง ความรักระหว่างเพื่อนที่สนิทกันมากๆ พล็อตแบบนี้ดูกี่ทีก็โดน :) ตามแบบฉบับประโยคสุดคลาสสิคจาก When Harry met Sally ว่า Men and Women Can Never Be Friends.

เมื่อรู้สึก "รัก" เรายังจะเป็นเพื่อนกันได้หรือเปล่า
แล้วมีทางออกใหม่ๆบ้างไหมสำหรับความสัมพันธ์แบบนี้
แค่คิดก็รู้ว่ามันยากมากๆๆๆ

9 end 2 outs เปรียบเปรย timingของความรัก ความสัมพันธ์ในแต่ละช่วงเวลา กับเกมส์การเล่นเบสบอล

ตัวละคร เพื่อนรัก ทั้งฝ่ายชายฝ่ายหญิง ทำให้เรารู้สึกได้จริงๆว่า สิ่งที่ยากเย็นเหนือสิ่งอื่นใด คือการถนอมรักษาสายสัมพันธ์มิตรภาพ 30 ปีที่รู้จักกันมา ในยามที่ความรู้สึกในใจเปลี่ยนไปมากกว่าเพื่อน
หากโชคดีที่รู้สึกเหมือนกัน ก็ต้องก้าวข้ามความกลัว เพราะดูเหมือนการเป็นเพื่อนจะยั่งยืนยาวนานกว่าการเป็นคนรัก
หากโชคไม่ดี ที่รู้สึกไม่เท่ากัน ก็ไม่รู้ว่าจะเก็บงำ หรือทำอย่างไรที่จะรักษาความเป็นเพื่อนไว้ให้นานที่สุด
และมันยากที่จะปฏิเสธใจของเรา
เมื่อรู้สึกไปแล้ว ก็ไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป

ฉากที่เราชอบมากของซีรี่เรื่องนี้ คือ ฉากที่ นางเอกกับพระเอก นั่งคุยกัน กินเบียร์กัน ในพื้นที่ส่้วนตัวของทั้งสองคน (ซึ่งมีอยู่เต็มไปหมดในเรื่องนี้) สำหรับเราเวลาเหล่านั้นช่างเป็นเวลาที่ดี ปลอดภัย สบายใจสุดๆ ไม่ต้องมีเกราะกำแพงอะไรเลย และอบอุ่นใจที่มีคนที่เข้าใจเราดีคอยอยู่ข้างๆเสมอ

ดูแล้วก็อยากจะมีช่วงเวลาอบอุ่นปลอดภัยอย่างฮงนานนี นางเอกของเรื่องบ้าง :P

ไม่ใช่แค่เรื่อง ความรัก ของสองคนนี้เท่านั้นนะที่ทำให้เราชอบซีรี่เรื่องนี้ แต่ยังมีเรื่องความสัมพันธ์ของเพื่อนในกลุ่มของนางเอกพระเอก (2คนนี้อยู่กลุ่มเดียวกัน) ที่ผูกพัน และยังคบกันมายาวนานเป็นสิบปี ผ่านความทุกข์ ความสุข มาด้วยกันมากมาย แม้ว่าแต่ละคนจะออกเดินทางตามเส้นทางของตัวเอง แต่ก็ยังคงมีอะไรบางอย่างยึดโยงกันไว้อย่างแนบแน่น
และต่างสนับสนุน ความฝันของกันและกัน ทั้งยามสุขยามเศร้าในการเดินทางค้นหาความหมายของชีวิต
ดูแล้วก็ได้แรงบันดาลใจดีๆกลับมาด้วย
บทละครทำให้เรารักตัวละครทุกตัว และเฝ้าเอาใจช่วยให้ตัวละครเหล่านั้นพบความสุข

มีเรื่องบังเอิญที่โผล่มาในหนังแล้วเรากรี้ดสุดๆ คือ มีบทอยู่ตอนหนึ่งที่ตัวละครพูดถึงหนังเรื่อง Love Letter ของชุนจิ อิวาอิ และกล่าวถึงฉากที่นางเอกตะโกนถามภูเขา ซึ่งเป็นตอนที่เราชอบมากที่สุดในหนังเรื่องนี้ (ตอนดูฉากนี้น้ำตาไหลทุกที) ยังไม่หมด ยังมีอยู่อีกฉากนึงที่พูดถึงหนังสือเรื่อง Music of Chance ของนักเขียนที่เราชอบอย่าง Paul Auster ด้วย (เล่มนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย) ดูไปแอบตื่นเต้นไป ที่มีอะไรที่เราชอบโผล่มาเยอะแยะ

ฉันดูจบรวด 16 ตอน ภายใน 3 วัน ถึงขั้นเก็บเอาไปฝันต่อ

เฮ้ออ... ดูแล้วก็คิดถึงเพื่อนจังเลย :)

เหนือการควบคุม

2010-10-02T23:38:00.003+07:00

ฝนตก ฟ้าร้อง
ฉันควบคุมอะไรไม่ได้
ทั้งจิตใจตัวเอง และอย่างอื่นอีกมากมาย
หงุดหงิด งุ่นง่าน โมโห
ทั้งตัวเอง และคนอื่นอีกมากมาย

มีสิ่งที่ต้องทำและอยากทำรออยู่เยอะแยะ
แต่ฉันทำอะไรต่อไม่ได้เลย

ได้แต่นั่งเฉยๆ ถอดถอยตัวเองออกจากโลกปัจจุบัน
รำพึงรำพัน อย่างโดดเดี่ยว กับวันที่เหนือการควบคุม

ดูหนังแล้วนั่งร้องไห้

2010-08-25T00:12:00.003+07:00

เพิ่งร้องไห้ จากการดูหนัง
ที่จริงก็ใช่ว่าดูหนังแล้วไม่เคยจะร้องไห้
แต่เพิ่งมาทบทวนความรู้สึกตัวเอง ต่อการร้องไห้เมื่อยามดูหนัง
ในทางหนึ่ง คือเรารู้สึกร่วมไปกับมัน
ซึ่งไม่ว่าจะสุข เศร้า สลด น่ากลัว มันทำให้เรารู้สึกได้
และส่วนใหญ่ ก็จะชอบหนังที่ทำให้เราร้องไห้ได้ มากเป็นพิเศษ
บางเรื่องก็โยงชัดเจนกับตัวเอง บางเรื่องก็ไม่ แต่ก็ยังร้อง
เมื่อมาลองคิดดู เราก็ชอบตัวเองเวลามีความรู้สึกละมั้ง
ทั้งเวลาอ่อนไหว เวลายิ้มสุข เวลาเศร้าใจ หนังช่วยขับให้มันชัดเจนดี
และอีกเหตุผล อาจเป็นเพราะ เราชอบร้องไห้
การดูหนังแล้วร้องไห้ เลยรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ขีดเส้นใต้เอาไว้...

2010-08-17T00:45:00.004+07:00

เคยไหม ที่ยืมหนังสือใครมาอ่าน แล้วเจอการขีดเส้นใต้ ในนั้น?

บางคนอาจจะไม่ชอบ เพราะอาจดูรกสกปรก รบกวนสายตาในการอ่าน บ้างก็บอกว่าเหมือนการชี้นำ

แต่เราชอบล่ะ :)

เวลาเจอ ประโยคใดขีดเส้นใต้ จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็น ต่อมจินตนาการทำงานทันที
เหมือนกับ แอบไปรู้มาว่า ใครอินกับสิ่งไหน ให้คุณค่ากับสิ่งใด ซาบซึ้งใจจากข้อความใด
ราวกับได้รู้ความลับ เหมือนได้แอบอ่าน ไดอารี่ ของคนอื่น :P

ถ้าเป็นหนังสือเรียน การขีดเส้นใต้ของคุณช่วยฉันได้มาก ว่าส่วนไหนสำคัญ
และยิ่งถ้าเป็น นวนิยาย หรือ วรรณกรรม การขีดเส้นใต้ของคุณทำให้ฉันได้อ่านนิยายส่วนตัวเพิ่มขึ้นอีกเรื่อง

พอนึกขึ้นได้แบบนี้ ก็จำไม่ได้เหมือนกันแฮะ ว่าตัวเองเคยไปขีดเส้นใต้ข้อความไหน ในหนังสือเล่มใด บ้างหรือเปล่า

The answer is blowin' in the wind

2010-08-15T22:58:00.005+07:00

เมื่อตอนที่อ่านหนังสือของคุณโตมรเรื่อง "ผ้าปูโต๊ะกับลมหมอ การเดินทางในห้าทวีป" เราเคยเอามาเขียนใน Blog ว่า อ่านจบแล้วนึกถึงเพลง Blowin' in the Wind ของ Bob Dylan ขึ้นมาจับใจ

และแล้วก็มาเจอบทเพลงนี้อีกครั้งกับ หนังสือเล่มใหม่ของคุณโตมร "เดินทางระหว่างหู"

ในเล่มนี้ คุณโตมรเขียนถึง เสียงของบทเพลงนี้ ได้อย่างงดงามมาก

"ต้องเดินทางกี่สิบประเทศ ย่ำถนนกี่สาย ให้คนตกตายอีกกี่คน มนุษย์บางคนถึงจะรู้ว่าสิ่งที่ตัวทำ ร่างที่ตนเป็น และทรัพย์ที่ตนสั่งสมนั้น ทั้งมวลล้วนเป็นแค่วิหารที่ว่างเปล่า แล้วคำตอบก็อยู่ในสายลม"
(น.68)

ที่จริงในเล่มนี้ มีคำสวยๆ ประโยคงามๆ ความหมายแหลมคม ที่ทำให้เราตื่นเต้น อยู่ในทุกบท
แต่แค่เราตื่นเต้นนิดหน่อย ที่เพลงโปรด เพลงนี้มาปรากฎในการเดินทางระหว่างสรรพเสียงของนักเขียนคนโปรดอีกครั้ง
เรารู้จักเพลงนี้ครั้งแรก เมื่อ Robin Wright Penn ร้องเพลงนี้และดีดกีต้าร์ตัวใหญ่อำพรางร่างกายที่เปลือยเปล่า ในหนังเรื่อง Forest Gump และชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อได้อ่านเนื้อเพลง

เมื่อในใจฉันเกิดคำถามโลกแตก หลายครั้งที่เพลงนี้จะแว่วเข้ามาในหัว
ยังคงพร่ำถาม และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คำถามเหล่านี้จะหายไป

The answer my friend is blowin' in the wind
The answer is blowin' in the wind

Where is the chapter in your life entitled?

2010-07-29T12:35:00.004+07:00

The Chapter in your life entitled San Francisco
By : The Lucksmiths

เราชอบเพลงนี้มากเลย นอกจากดนตรีที่เพราะฟังสบายแล้ว เนื้อเพลง ยังพาเราไปสู่ความทรงจำต่างๆของตัวเองด้วย แม้เราจะไม่เคยไป San Francisco แต่ในชีวิตของเราแต่ละคนคงจะเคยมีบทหนึ่งของชีวิตที่ Entitled ให้กับอะไรสักอย่าง ที่ไหนสักแห่ง ใช่ไหม?

Is it April yet?
I forget sometimes how slowly summer passes
You disappeared into Departures
Only half a year ago
It seems like so much more, you know
I went a fortnight without so much as an email
Then a postcard scant of detail
In which you wished me all the best
From the non-specific north west

Should it one day come to pass
That you sit down to your memoirs
Where will this go?
The chapter in your life entitled San Francisco

Are you warm enough?
I remember how the fog comes off the water
And the days are ever shorter
And I worry you’ll be cold
Or have you found someone to hold?
I spent the summer with the curtains drawn against it
Counting all the nights you’ve wasted
Under unfamiliar stars

Should it one day come to pass
That you sit down to your memoirs
Where will this go?
The chapter in your life entitled San Francisco

Are you ever coming clean?
Or will I never know the meaning
Of the lines you scribbled out
So that I couldn’t read between?
Are you ever coming home?
Or should I learn to do without you?

Should it one day come to pass
That you sit down to your memoirs
Where will this go?
The chapter in your life entitled San Francisco

ครั้งหนึ่งที่บทหนึ่งของชีวิตเราเคยไปผูกพันกัน ฉันยังระลึกถึงมันอยู่บ่อยครั้ง
จากโปสการ์ดใบนั้นที่ปราศจากที่อยู่ของเธอ ตอนนี้ เธอคงอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ขอบคุณที่ส่งความระลึกถึงให้กัน
you... once the chapter in my life entilted.

Tracking to my life

2010-07-28T13:50:00.003+07:00

ร่องรอย ของชีวิต
เหมือนเศษขนมปัง ที่บิไว้เป็นรอยทาง ตามที่ต่างๆ
หากจะมีใครลองปะติดปะต่อ
เดินตามเศษขนมปังเหล่านั้น
คงพบกับสิ่งต่างๆ
ที่หลอมรวมเป็นเค้าโครงร่างของชีวิต

ดึงรั้ง

2010-07-25T22:33:00.003+07:00

ฉันกำลังดึงรั้งอะไรอยู่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า
เพราะเรื่องดีดีของเรามีอยู่มากมาย
เลยไม่อยากปล่อยมันปลิวหาย
ไปกับสายลมแห่งความเปลี่ยนแปลง

มากกว่านี้ อาจไม่ดีเท่านี้
ฉันบอกตัวเองอย่างนั้น
ยอมรับการเดินทางของวารวัน
แต่ยังอยากจะดึงดันถึงวันวาน

เมื่อสิ่งที่เคยมากมายต้องน้อยลง
เราก็คงต้องยอมรับมัน ...

หรือเราจะเข้ากันไม่ได้จริงๆ

2010-07-22T23:45:00.004+07:00

ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

รู้สึกว่าถูกบีบคั้นในบทสนทนา เหมือนเค้าจะพูดแต่เรื่องที่เราไม่ชอบฟังเต็มไปหมด เป็นเรื่องที่เราโต้ตอบไม่ถูก เราเกลียดการประชดประชัน เราไม่ชอบเวลาเธอมาทำทีเล่นทีจริง พอเราตอบไปตรงบ้างอ้อมบ้างตามแบบของเรา ก็กลายเป็นเรา ที่ดูแย่ ไม่ช่วยเหลือ ไม่มีน้ำใจ

เธอคาดหวังอะไรกันแค่ไหนหรือ? ฉันทำได้แค่นี้แหละ
"สิ่งที่ควรจะต้องเป็น" ของเธอ คงต่างจาก "สิ่งที่ควรจะต้องเป็น" ของฉัน
ความคาดหวังของเราช่างต่างกันคนละโลก

หรือเราจะเข้ากันไม่ได้จริงๆ

ทำความเข้าใจ เพื่ออะไร?

2010-07-21T11:52:00.003+07:00

เรามักจะตั้งคำถามกับตัวเองยามที่ต้องพยายามปรับตัวปรับใจ ทำความเข้าใจคนที่ต่างจากเรา
เมื่อรู้สึกว่าพยายามอยู่ข้างเดียว หรือบางเรื่องก็ยากที่จะเข้าใจ บางครั้งก็ทำให้เหนื่อยหน่าย ท้อแท้ และเรียกร้องว่า ทำไมไม่เข้าใจฉันบ้างนะ
เมื่อเป็นเช่นนั้น คำถามนี้ ก็จะมาปรากฎตัวต่อหน้าทันใดว่า "ทำความเข้าใจ เพื่ออะไร?"

เราเคยตอบคำถามนี้กับตัวเองว่า อย่างน้อยการได้พยายามคิดและเข้าใจน่าจะช่วยชะลอความรู้สึกเกลียดชัง ให้เราได้กลับมาทบทวน ซึ่งเป็นการชะลอการ"ตัดสิน"คนอื่นในแบบที่เราอยากให้เป็น

แต่ก็รู้สึกว่าคำตอบนี้บางครั้งก็ยังต้านความรู้สึกเหนื่อยกับการพยายามทำความเข้าใจไม่ไหว
หรือบางทีก็ยังคิดแย้งขึ้นมาอีกว่า เข้าใจแต่ยังไงก็ยอมรับไม่ได้ แล้วยังไงต่อล่ะ?

วันหนึ่งเราได้ถามคำถามนี้กับพี่คนหนึ่ง ว่าเราจะพยายามเข้าใจคนอื่น ไปเพื่ออะไร?
พี่แสนน่ารักผู้นี้ บอกเราว่า เพราะเราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ หรือถ้าเปลี่ยนได้ ก็อาจจะยากกว่าการที่เราเป็นฝ่ายเปลี่ยน เปลี่ยนในที่นี้ไม่ได้หมายความว่าเปลี่ยนตัวเองไปกับเค้า เพราะเราก็ยังเป็นเราที่มีความคิดเป็นของเรา แต่อาจจะต้องเปลี่ยนมุมคิด เพื่อทำความเข้าใจ เพื่อให้เราอยู่ด้วยกันได้ และอย่างน้อยๆ การพยายามเข้าใจ ก็จะยิ่งทำให้เราเห็นตัวเองชัดขึ้นด้วย ว่าที่ทางของเราอยู่ตรงไหน เราจะเลือกทำอะไรหรือเลือกไม่ทำอะไร

ขอบคุณบทสนทนาจากพี่แสนน่ารักคนนี้ค่ะ เพราะมันช่วยเคลียบางอย่างในใจน้องได้มากทีเดียว
ขอให้มีกำลังใจกันต่อไปค่ะ

โบกมือลา เรื่องเดิมๆ

2010-07-17T23:15:00.004+07:00

ฟ้าสีฟ้าจ้า กับความร้อนอบอ้าวในยามบ่าย
มารู้ตัวอีกครั้ง เธอก็เดินทางจากไปไกลแล้ว
ฉันเอ่ยคำลาสั้นๆ โบกมือลาเบาๆ กับความว่างเปล่า
เรื่องเดิมๆ ที่เคยเศร้า จากกันไปเสียที
คล้ายว่าโล่งใจ แต่ทว่าไม่แน่ใจ
คล้ายว่าจะเหงา ดังเหมือนเพื่อนเก่าจากไป
ลาจากไป แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ย้อนกลับมา
และในครั้งหน้า หากได้พบกันอีก
ฉันจะไม่ลืมขอบคุณเธอ ดั่งเช่นในครั้งนี้
ยิ้มผ่านความทรงจำที่เรามี
อย่างเช่นเพื่อนเก่าพบกัน :)

ในความเงียบงัน

2010-07-14T19:55:00.005+07:00

ไม่ได้มาเขียน Blog นานเลยทีเดียว ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆนอกจาก ความขี้เกียจและไร้ซึ่งเรี่ยวแรงทางใจที่จะเขียนอะไรที่ยาวๆไปกว่า status สั้นๆใน Facebook

ช่วงสองสามเดือนที่หายไป ในโลกแห่งความเป็นจริงและโลกออนไลน์มีปรากฏการณ์ทางสังคมเกิดขึ้นมากมาย และในปรากฏการณ์เหล่านั้น มันทำให้เรารู้สึกอึดอัด ไร้ที่ทาง และบางครั้งก็ทำให้เรารู้สึกว่าใจคนเราช่างน่ากลัว ทำให้นึกถึงเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง ที่ได้เพิ่งอ่านจบไปไม่นานมานี้ นั่นคือ เรื่องสั้นที่ชื่อว่า "The Silence " ของ Haruki Murakami หรือที่แปลเป็นไทยโดยคุณ ดนัย คงสุวรรณ์ ว่า "เงียบงัน"

ฉันอ่านมันอย่างเงียบงันซ้ำๆไม่รู้กี่รอบ

เป็นเรื่องอดีตของนักมวยคนหนึ่ง ซึ่งมองย้อนกลับไปถึงชีวิตในวัยเรียน เป็นชีวิตที่เรียบง่ายสุดแสนจะธรรมดาสามัญของเด็กชายผู้สันโดษเงียบขรึมคนหนึ่ง วันนึงเกิดไปมีเรื่องกับคนประเภทหนึ่ง (ที่ฉันคิดว่าคนแบบนี้น่ากลัวเหลือเกิน) คือคนที่ภายนอกแล้วดูเป็นคนเข้ากับผู้คนได้ดี เปลี่ยนตัวเองให้เข้ากับสิ่งที่มองออกได้อย่างเก่งกาจ แต่ภายในเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ต้องการให้ใครเหนือกว่าตนเอง และพร้อมที่จะรอคอยจังหวะเหมาะๆที่จะทำร้ายคนอื่นเพื่อให้ได้มาซึ่งความเหนือกว่า ชีวิตวัยเรียนของนักมวยคนนี้ต้องเปลี่ยนไป เพราะถูกใส่ร้าย ซึ่งมาพร้อมๆกับการลงทัณฑ์ทางสังคม เขาถูกคนอื่นมองในแง่ลบ และไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครสักคนที่จะถามเขาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นหรือเชื่อในสิ่งที่เขาพูด ซึ่งนอกจากจะต้องต่อสู้กับสายตาของคนเหล่านี้แล้ว สิ่งสำคัญที่เขาต้องต่อสู้อยู่ตลอดเวลาคือสู้กับความรู้สึกของตัวเองให้สามารถผ่านช่วงเวลาอันแสนทรมานแบบนี้ไปให้ได้

เมื่อมองย้อนกลับมา ในวันที่เขาผ่านมันมาได้ ตัวละครตัวนี้บอกกับเราว่า

"ที่ผมกลัวไม่ใช่คนอย่างอะโอะกิหรอกครับ คนอย่างอะโอะกินั่นที่ไหนก็มี ผมยอมแพ้คนประเภทนี้ไปแล้ว พอเห็นคนแบบนี้ ผมพยายามไม่ข้องเกี่ยวด้วย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม กลายเป็นคนประเภทที่เรียกว่ารู้หลบรู้หลีกนั่นแหละครับ ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย คนแบบนี้ดูออกง่ายมาก แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็พบว่า คนอย่างอะโอะกิก็เก่งไม่เบาเหมือนกันนะ พวกเขามีความสามารถที่หลบซ่อนตัวอยู่นิ่งๆ รอให้โอกาสมาถึง มีความสามารถที่จะคว่าโอกาสนั้นมาใช้ประโยชน์อย่างเก่งกาจ และมีความสามารถที่จะจูงใจคนและควบคุมได้อย่างแยบยล นี่ไม่ใช่ความสามารถที่ใครๆก็มีนะ แม้ผมจะเกลียดเรื่องพวกนี้เข้าใส้ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นความสามารถ"
"ที่ผมกลัวจริงๆคือ คนที่เชื่อคำพูดของคนอย่างอะโอะกิทั้งอย่างนั้นโดยไม่พยายามพิจารณาอะไรเลย ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ไม่ได้เข้าใจอะไรเลย แต่ก็เต้นเร่าไปตามน้ำคำของคนที่ฝีปากดี แล้วรวมกันเคลื่อนไหวเป็นหมู่ คนพวกนี้ไม่หยุดคิดแม้เพียงน้อยว่า ตัวเองอาจจะเข้าใจผิดไปก็เป็นได้ เป็นคนพวกที่ไม่ฉุกใจคิดเลยว่าตัวเองกำลังทำร้ายใครบางคนอย่างไม่มีความหมาย อย่างร้ายกาจ คนเหล่านี้จะไม่รับผิดชอบต่อผลของการกระทำใดๆของตัวเองทั้งนั้น ที่ผมมกลัวจริงๆ คือ คนพวกนี้ ต่างหาก"
(หน้า 79-80)

ในปัจจุบันขณะที่ Social Sanction กำลังเข้มข้นและรุนแรง เรากำลังเต้นเร่า เหมือนอย่าง คนพวกนี้ อยู่หรือเปล่า?

หรือคำตอบจะเป็น...ความเงียบงัน

*** เรื่องสั้น "The Silence" ของ Haruki Murakami ถูกแปลเป็นภาษาไทยโดยคุณดนัย คงสุวรรณ์ ซึ่งเรื่องสั้นเรื่องนี้อยู่ในรวมเรื่องสั้นชุด "ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน" (Lexington Ghosts) โดยสำนักพิมพ์กำมะหยี่

เปล่งแสง

2010-04-19T20:52:00.004+07:00

ขอบคุณ อัสดง...

วันที่จิตใจอ่อนไหว อารมณ์ไม่มั่นคงเช่นวันนี้
ฉันผ่านมันไปได้ด้วยดี จากแสงสว่างของเธอที่เผื่อแผ่มาให้กับฉัน
เธอบอกฉันว่า เธอก็ไม่ใช่คนที่จะมีความสุขตลอดเวลา
แต่เธอก็พยายามทำให้ชีวิตเธอมีความสุข และเธอก็อยากเห็นฉันมีความสุข
ฉันรู้สึกเหมือนเธอมีแสงเปล่งประกาย และโดยไม่รู้ตัว เธอได้ส่องแสงอุ่นๆของเธอมาถึงฉันด้วย
ขอบคุณสำหรับการรับฟัง ขอบคุณสำหรับความเข้าอกเข้าใจ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจ ขอบคุณสำหรับความหวังและแรงบันดาลใจ

สักวัน ฉันจะมีแสงสว่างในตัวเอง

ฉันไม่รู้จริงๆว่าแกชื่ออะไร

2010-04-05T22:24:00.002+07:00

เปิดสมุดบันทึกเก่าๆ...

เรารู้จักกันครั้งแรกและครั้งเดียวในเช้าวันนั้น วันที่ลมทะเลพัดใบหน้า ช่วงเวลาระหว่างรอแสงสีส้มแทนที่ฟ้าสีเทา ฉันไม่รู้ว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่ แต่การมีแกมานั่งนิ่งๆใกล้ๆ มันทำให้ฉันสบายใจ และดูเหมือนอะไรๆจะสว่างกระจ่างขึ้นพร้อมๆกับการมาของดวงตะวัน

ฉันไม่รู้ว่าแกชื่ออะไร แต่วันนั้นฉันได้หยิบปากกามาร่างภาพนี้ไว้ เป็นหลักฐานว่าครั้งหนึ่งเราเคยได้พบกัน ได้นั่งข้างๆกันในเช้าวันหนึ่ง

งานที่อยากทำ กับสิ่งที่เราเป็น

2010-03-17T21:07:00.001+07:00

คำถามพื้นฐานที่ถูกถามจากใครต่อใครนับครั้งไม่ถ้วนที่ตอบยากที่สุดคำถามหนึ่งคือ "อยากทำงานอะไร? หรือ อยากจะเป็นอะไร?"

ฉันเองก็เป็นอีกคนที่มีปัญหากับการตอบคำถามนี้เสมอ และมักจะพยายามคิดอย่างมีความหวังว่าสักวันฉันจะตอบคำถามนี้ได้เสียที

การค้นหาตัวเองสำหรับบางคน อาจใช้เวลาทั้งชีวิต

วันนี้มีโอกาสได้นั่งฟังพี่คนหนึ่งเล่าถึงชีวิตของเขา พี่เขาบอกว่าตอนนี้อายุ 40 กว่าแล้ว ก็ยังค้นหาตัวเองอยู่เลย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุขกับชีวิตที่ผ่านมา แม้จะรู้สึกว่าสิ่งที่เลือกทำยังอาจจะไม่ใช่สิ่งที่"ใช่ที่สุด" แต่สิ่งที่เลือกทำก็ล้วน "มีความหมายต่อชีวิต" ซึ่งอย่างน้อยมันก็มีความหมายกับตัวเรา ใจเรา และทำให้เรารู้สึกสันติกับตัวเอง

"ทำในสิ่งที่มีความหมาย" คำพูดนี้ทำให้คำตอบอะไรหลายๆอย่างผุดขึ้นในใจของฉัน และทำให้ฉันยิ้มให้กับตัวเองและยิ้มให้กับสิ่งที่กำลังทำอยู่ เพราะรู้สึกว่าสิ่งที่เลือกไม่ว่าจะในช่วงเวลาที่ผ่านมาหรือในตอนนี้ มันมีความหมายกับฉันจริงๆ แม้คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจการเลือกของฉัน แต่แค่ตัวเราเข้าใจตัวเรา ตอบใจของเราได้ นั่นก็พอแล้ว

ขอบคุณค่ะสำหรับคำพูดสร้างแรงบันดาลใจของพี่
ฉันก็จะค้นหาไปเรื่อยๆ พร้อมกับทำในสิ่งที่เลือกไปเรื่อยๆเช่นกัน

การสื่อสาร กับ ความสัมพันธ์

2010-03-15T11:53:00.001+07:00

หลายครั้งที่เราพบว่า ความสัมพันธ์มีปัญหา อันเนื่องมาจากเราไม่ยอมสื่อสารกัน อาจจะเนื่องด้วยเหตุปัจจัยต่างๆนานาจนถึงอคติความดื้อดึงส่วนบุคคล ที่ใช้วิธีการจัดการด้วยการเงียบเฉย หรือคิดว่าไม่พูดดีกว่า

เมื่อไม่สื่อสาร ก็ไม่เข้าใจกัน และหลอกหลอนตัวเองไปกับ "การคิดจินตนาการไปเอง"

เราเองก็มีปัญหาเรื่องการสื่อสารเช่นกัน เมื่อสำรวจตนเอง เราพบว่า เรากลัวที่จะสื่อสารอย่างตรงไปตรงมาตามที่ใจเราคิด เพราะเรากลัวว่า อีกฝ่ายจะยอมรับไม่ได้ในความเห็นที่ต่างออกไป และอาจจะกระทบกระเทือนถึงความสัมพันธ์ ซึ่งเราอยากจะถนอมรักษาไว้อย่างดีที่สุด แต่การที่เราทำแบบนี้ ก็อาจจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดว่าเราเห็นด้วยกับสิ่งนั้น และมันก็ทำให้เราไม่สบายใจ ที่ไม่สามารถแสดงจุดยืนของตัวเองออกไปได้ การหลบเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความจริงอาจทำให้เราต่างเข้าใจความเป็นตัวตนของกันและกันน้อยลงก็ได้ ซึ่งสิ่งนี้อาจจะเป็นบททดสอบความสัมพันธ์ ว่าในยามที่เราเห็นต่างกัน มิตรสัมพันธ์ของเรายังคงแข็งแรงอยู่หรือไม่ และหากไม่เดินหน้าทดสอบ มันก็จะไม่มีวันล่วงรู้

เห็นที คงจะถึงเวลาแล้ว ที่จะต้องพาตัวเองให้หลุดจากการสื่อสารแบบตามใจคนอื่นมากกว่าตามใจเราคิดเสียที แม้ว่าไม่มีใครการันตีอะไรได้ว่า หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของเราจะยังแข็งแรงอยู่อีกหรือไม่ แต่มันก็จะทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น ไม่ว่าผลจะออกมาแบบไหนก็ตาม

ของฝากจากทะเล

2010-03-04T23:45:00.000+07:00

I'm lost in paradise @ Mu Koh Surin

ทะเลสวยขาดใจ ขอโทษด้วย หากเก็บความสวยลงกระดาษไว้ได้ไม่หมด

ต้นจิกทะเล ขึ้นเรียงรายริมชายหาดไม้งาม เหมือนเป็นต้นไม้คู่หาดนี้เลยก็ว่าได้

นี่คือ ใบต้นจิกทะเล สีเหลืองจัดจ้า ปลิวหล่นลง ตัดกับท้องน้ำเขียวจี๋

และนี่คือ ดอกจิกทะเล ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มหาด

ขั้วของมันแสนเปราะบาง จับเบาๆ กลีบดอกและเกสรก็หลุดจากขั้วไปเสียง่ายๆ

วิวหน้าเต๊นท์ ที่อ่าวไม้งาม นั่งมองได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ
น้ำทะเล มัน ฟ้า เขียว ระยิบระยับไปหมด

สวยจนเรียกไม่ถูกว่า มันสีเขียวอะไร?

หวังว่าคงจะชอบ ของฝากจากทะเล :)

ไปทะเลมา

2010-03-04T20:55:00.000+07:00

ไปทะเลมา

นั่งมองทะเลใส น้ำสีเขียวสวยสุดใจ ลืมหมดสิ้นสิ่งใดที่ทำให้ใจกังวล
แม้จะแสนสุขใจ แต่บางครั้งมันก็เศร้าอย่างไร้เหตุผล เมื่อมองไปยังอีกฟากของขอบฟ้า
มองเส้นแบ่งฟ้ากับน้ำ สิ่งที่รู้สึกคือ "ความอ้างว้าง" มันช่างสวยงาม แต่ก็แสนเศร้า

น้ำทะเลขึ้นลงตามดวงจันทร์ ฉันนั่งมองความธรรมดาสามัญของโลกใบนี้ น้ำขึ้นเต็มฝั่งเขียวระยับรับแดดจ้า ให้ฉันลอยตัวแหวกว่าย แต่สักพักน้ำลง เหือดแห้ง เผยให้เห็นร่องรอยสิ่งที่อยู่ภายใต้น้ำปริ่มอิ่มเต็ม น้ำพัดพาไป ทำเอาใจหาย แต่ไม่นานลมก็จะพัดกลับเข้ามา หอบเอาน้ำทะเลกลับมาอีกครั้ง วนเวียนอยู่อย่างนี้เรื่อยไป

จากมา วันหนึ่งก็ต้องกลับไป ไม่ช้าก็เร็ว

อย่าทำร้ายกันด้วยวาจา

2010-02-10T00:59:00.000+07:00

คำบางคำ มันยังติดค้างอยู่ในใจ
ลอยไป ลอยมา ทิ่มแทงใจ ไม่ยอมไปไหน
คำที่ออกจากปากเธอ ฉันใส่ใจ
แต่มันเจ็บปวดรู้ไหม ที่ต้องใส่ใจมันอย่างนี้
ไม่ว่าเธอจะตั้งใจหรือไม่
โปรดอย่าทำร้ายฉันด้วยถ้อยคำของเธอ

ต้องเปลี่ยนที่ฉัน หรือปรับที่เธอ
แค่อยากให้เธอพูดกับฉันดีๆ
ระวังความรู้สึกของฉันมากกว่านี้
ฉันเรียกร้องได้ไหม จากมิตรภาพที่ผ่านมา...

"ดาหลา"

2010-02-06T00:28:00.000+07:00

"ดอกดาหลา"

"ฉันไม่รู้หรอกว่า ดอกไม้ชนิดนี้ มีความหมายว่าอะไร
แต่มันคงมีความหมายบางอย่าง สำหรับฉัน หากได้รับมันมาจากเธอ"

ปล. วาดเล่นที่อัมพวา เค้าว่าแถวนั้นก็ปลูกดอกดาหลากันเยอะนะ :)

วาดรูปบำบัด

2010-01-18T15:27:00.000+07:00

ภาพนี้ คือความสุขของวันนี้
วันที่เหนื่อยเหลือเกิน...

ใกล้หมดแรง

2010-01-18T15:04:00.000+07:00

ผ่านมาเนิ่นนาน ฉันยังสงสัย
เกิดมีวันใด ใจหมดเรี่ยวแรง
ที่เคยยอมทน ที่เคยสับสน มันมีเส้นแดง
บทเรียนคงแพง หากเกินเส้นไป

ปีที่ผ่านมา เราเติบโตขึ้นบ้างหรือเปล่า?

2010-01-02T19:51:00.000+07:00

ปีที่ผ่านมา เราเติบโตขึ้นบ้างหรือเปล่า?

มีอาจารย์ท่านหนึ่งที่เราเคารพรักบอกกับเราว่า

" I'll tell you a secret, there is no such a thing as growing up after you are 18. It's just how can you conceal your emotions and manipulate others are what you can learn in order to "grow socially". You are what you are and it can't change internally. "

การเติบโตจากการหล่อหลอมบางอย่างอาจจะสิ้นสุดไปแล้ว แต่การเดินทางทั้งภายนอกและภายในยังไม่มีที่สิ้นสุด
สำหรับเรา คำถามนี้เป็นการทบทวน สำรวจตนเอง กับเหตุการณ์ อารมณ์ ความรู้สึกของตัวเองในปีที่ผ่านมา ว่าเราเรียนรู้อะไรบ้าง เข้าใจอะไรมากขึ้นบ้าง ก้าวผ่านสิ่งใดไปได้แล้วบ้าง มีสิ่งใดที่ยังทำไม่ได้และยังต้องพยายามต่อไปอีกบ้าง

เราพบว่า ในปีที่ผ่านมา เรื่องบางเรื่องก็ไม่ "ใหญ่" ทับเรา เท่าเดิมอีกต่อไป เจ็บน้อยลง รับมือได้ดีขึ้น ยิ้มให้มันได้มากขึ้น บางเรื่องก็ปลดล้อคตัวเองออกจากพันธนาการเก่าๆได้แล้ว แต่ก็พบหลายเรื่อง ที่เกิดขึ้นมาใหม่ ให้สับสนงงงวยว่า เรารู้สึกอย่างไรกับเรื่องเหล่านี้นะ มีคำถามใหม่ๆเกิดขึ้นกับตัวเองเสมอ มีอุปสรรคทางกายและทางใจใหม่ๆให้ฝ่าฟัน และเรื่องเก่าๆก็ยังมีตกค้างหลงเหลือทำให้ต้องพยายามกันต่อไป เพื่อวันนึงเราจะอยู่กับมันได้อย่างที่ควรจะเป็น เพื่อที่จะเป็นเราในแบบที่เราอยากจะเป็น บทสรุปของเราในปีนี้ เราอาจจะยังจัดการกับสิ่งต่างๆได้ไม่ดีเลิศนัก ยังร้องไห้ง่ายๆกับเรื่องเดิมๆ ยังจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างไม่ได้ ยังไม่เก่ง ยังไม่กล้า ยังไม่วางใจในความสัมพันธ์ แต่เราเชื่อว่ามันคงเขยิบมากขึ้นอีกขั้น และเราจะพยายามต่อไป

ต้องขอขอบคุณ "เพื่อน" ทุกคน "บทสนทนา" ทุกบท "เหตุการณ์" ทุกเหตุการณ์ ที่ทำให้เราเห็นตัวเองได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เข้าใจสิ่งต่างๆมากขึ้นเรื่อยๆ ขอบคุณที่อยู่เคียงข้าง และโอบอุ้มกันมาเสมอ ทั้งในยามสุขและเศร้า ขอบคุณมากค่ะ

พร้อม / ไม่พร้อม

2009-12-24T01:56:00.000+07:00

เวลาเธอพร้อมจะคุยกับฉัน ฉันพร้อมจะคุยกับเธอเสมอ
เวลาเธอไม่พร้อมจะคุยกับฉัน ฉันพร้อมที่จะนิ่ง รอคอย ถอยห่าง แม้จะไม่เข้าใจ
เวลาฉันพร้อมจะคุยกับเธอ บางทีเธอยังไม่พร้อมจะคุยกับฉัน
เวลาที่ฉันไม่พร้อมจะคุยกับเธอ เธอพร้อมที่จะคุยกับฉัน

บางที บางอย่าง มันก็ไม่ได้พร้อม อย่างที่เราคาดหวังไว้

คนกลาง เหนื่อย

2009-12-15T23:56:00.000+07:00

เราไม่สามารถทำให้คนทุกคนมารักกันได้ ใช่ไหม?
เวลาเห็นคนทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกัน การเป็นคนกลางก็ไม่ได้สบายใจไปกว่ากันเลย
ต่างคนต่างมีเหตุผล ที่ในเวลานั้นทั้งเข้าใจได้และเข้าใจไม่ได้ (ซึ่งส่วนใหญ่จะยังไม่ยอมเข้าใจอะไร)
เรารับรู้ถึงเหตุผล และอารมณ์ ของทั้งสองฝ่าย แต่เราอธิบายแทนใครไม่ได้หรอก
สิ่งที่เราทำได้คือการรับฟังเท่านั้น และได้แต่พร่ำบอกให้ใจเย็นๆลงก่อน
ที่เหลือคงเป็นสิ่งที่แต่ละคนต้องเรียนรู้ และปรับความเข้าใจกันเอง
ไม่ชอบกัน ขัดแย้งกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยู่ด้วยกันไม่ได้ใช่ไหม?
บางครั้งเราก็สับสนนะ เราก็ไม่รู้ว่าการเป็นคนกลาง จะต้องก้าวเข้าไปยุ่งเกี่ยวแค่ไหน ต้องเดือดเนื้อร้อนใจไปกับเขาแค่ไหน เราไม่สบายใจหรอกเวลาที่เห็นคนที่เรารักทะเลาะกัน ไม่เข้าใจกัน
แต่เราก็ทำได้เพียงเท่านี้ใช่ไหม เราก็เป็นห่วง แต่บางครั้ง เราก็เหนื่อยเหลือเกินกับการเป็นคนกลาง
นอกจากไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไรดีแล้ว คนกลางยังถูกนึกถึงความรู้สึกน้อยที่สุดในยามที่ทั้งสองข้างปล่อยอารมณ์ออกมา
เราไม่สามารถทำให้คนทุกคนมารักกันได้ ใช่ไหม?

เขาสุข และเราไม่ต้องทุกข์

2009-12-10T23:19:00.000+07:00

ได้อ่านเพียงแค่คำโปรยย่อหน้าแรกของ ปัจฉิมกถาของพระไพศาล วิสาโล ในนิตยสาร ฅคน ก็รู้สึกเข้าใจอะไรบางอย่างและคิดอะไรขึ้นมาได้มากมาย

"เราทุกข์ง่าย เพราะคิดถึงตัวเอง จะทุกข์น้อยลง และมีความสุขมากขึ้น เมื่อได้นึกถึงผู้อื่น"

ข้อความนี้ทำให้เรากลับมาทบทวนตนเอง ความคาดหวังต่างๆนานา ที่ทำให้เราเจ็บปวดเมื่อมันไม่เกิดขึ้น หลายครั้งมันมาจากการที่เราคิดถึงตัวเราเองมากเกินไป การที่เขาไม่ได้ทำในสิ่งที่เราคาดหวัง นั่นอาจจะเป็น ความปกติสุขธรรมดาอันพึงเกิดขึ้นสำหรับเขาแล้วก็เป็นได้ เมื่อเขาพอใจแล้ว มีความสุขแล้ว แล้วเราจะไปเรียกร้องต้องการอะไรอีก การเห็นคนที่เรารักเป็นสุขย่อมดีกว่าเห็นเขาเป็นทุกข์มิใช่หรือ

เราก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าวันนี้ที่เรารู้สึกเข้าใจ ความเข้าใจนี้มันจะอยู่กับเราไปได้แค่ไหน เมื่อมีเรื่องเข้ามากระทบใจให้คิด เราจะยังสามารถทำใจยอมรับและเข้าใจได้อย่างในเวลานี้หรือไม่ วันนี้ที่รู้สึกเข้าใจก็ได้ผ่านการครุ่นคิด หมกมุ่นกับมันอยู่มาสักระยะแล้ว คิดจนเหนื่อย พอมาเจอข้อความนี้อ่านแล้วรู้สึกว่าโล่งขึ้้น เราไม่อาจปฏิเสธได้กับอารมณ์อ่อนไหว น้อยใจ ที่เกิดขึ้น ว่ามันเกิดขึ้นจริง เกิดอย่างง่ายดายและแกว่งไกวใจเราไปไกล ทำให้เราทรมานและไม่สบายใจ แต่เราว่าอย่างน้อยที่สุด เมื่อมองกลับไปที่ เขา และ เรา การเห็นเขามีสุข แม้จะไม่ใช่เพราะเรา แต่มันก็ดีแล้วที่เขาสุขไม่ใช่หรือ เราอาจจะต้องเข้าใจเขา และเข้าใจตนเองให้มากขึ้น ปรับตัวเพื่อให้เขาสุข และเราไม่ต้องทุกข์

กลับมาได้ไหม ตัวฉัน

2009-12-10T01:39:00.000+07:00

ไม่เป็นตัวเองเลย
ฉันที่เป็นฉันหายไปไหน
ควบคุมใจไม่ได้เลย
ใจที่เคยอิสระเป็นอะไรไป
กลับมาเป็นตัวเองได้ไหม
ไม่ต้องไปยึดติดกับใคร
ทำอะไรอย่างที่เคยทำได้
ฉันคิดถึงตัวฉันที่หายไป

ขอเวลาฉันสักหน่อย
ให้ฉันได้จัดการกับตัวเอง
ไม่นาน เพียงไม่นาน
ฉันจะกลับมาเป็นคนเดิม

ทะเลาะกันอยู่ในใจ

2009-12-05T21:29:00.000+07:00

ทะเลาะกันอยู่ในใจระหว่างโกรธกับไม่โกรธ
ทะเลาะกันอยู่ในใจระหว่างน้อยใจกับไม่คิดอะไร
ทะเลาะกันอยู่ในใจระหว่างใจอ่อนกับอ่อนใจ

เธอทำให้ฉันทะเลาะกับตัวเองอยู่ในใจ
ทะเลาะกับตัวเองจนไม่รู้ว่าควรจะคิดยังไง

you don't know me

2009-11-24T23:05:00.000+07:00

We expect too much thus we pain so much
I'm waiting for your word but you are in silence
When I fall down and I'm so blue, I can't find you
I wonder, I know you or never?
But one thing i've just realized is you don't know me

In the night of grief
How could I relief?

ขอบคุณค่ะ

2009-11-14T00:15:00.000+07:00

การที่มีใครสักคนบอกกับเราว่า
"การได้มารู้จักกับเรา ทำให้โลกของเขาน่าอยู่ขึ้น"
ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์แบบไหน มันก็ทำให้คนฟังหัวใจพองโต
และรู้สึกขอบคุณความรู้สึกดีดีแบบนั้นเช่นกัน

"ขอบคุณค่ะ"

ฟ้าฝนกับความเข้มแข็งในหัวใจ

2009-11-11T14:20:00.000+07:00

เดือนพฤศจิกายน ตามฤดูกาลหน้าหนาวกำลังเดินทางมาถึงแล้ว แต่ปีหลังๆมานี้ดูเหมือนโลกของเราฤดูกาลแปรปรวนสับสนไปหมด ขณะที่กำลังนั่งเขียนบล็อคอยู่นี้ สายฝนก็กำลังปลิวถี่ยิบอยู่ข้างนอกหน้าต่าง สีฟ้าหม่นๆของฟ้า สีขาวเทาๆของเมฆ ความเย็นยะเยือกของไอชื้น ทั้งหมดทั้งมวลมันส่งผลกระทบถึงอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์จำนวนไม่น้อย รวมทั้งเราด้วย วันไหนฟ้าใสแดดออก พาเอาอารมณ์เบิกบานแจ่มใส วันไหนฟ้าหม่น ทำเอาใจเทาไปด้วย เหมือนความรู้สึกตอนตื่นนอน ตื่นมาแช่มชื่น ก็จะรื่นเริงรับวันใหม่ แต่วันไหนตื่นมาหัวใจหดหู่ วันนั้นจะไม่ใช่วันของเราเลย ซึ่งหลายครั้งฉันก็สงสัยนะ ว่ามันจริงหรือเปล่า หรือเป็นแค่อุปทานจากความง่วงงุน และอุปทานจากความอ่อนไหว

พี่คนหนึ่งเคยบอกกับฉันว่า "วันดีดีของพี่คือวันที่มีแดด" ฉันยิ้มกับประโยคนี้ได้เสมอ และมักจะนึกถึงยิ้มกว้างของคนกล่าวด้วย

แต่ในวันนี้ วันที่ไม่มีแดด วันที่ฟ้าเป็นสีเทา เราจะทำอย่างไรให้มันเป็นวันดีดีของเราเช่นกัน เราคงสร้างมันได้ด้วยจิตใจที่แข็งแรง ใจที่อ่อนไหว อาจไม่ใช่ใจที่อ่อนแอ

เท่าที่รู้วันนี้ไม่ใช่วันฟ้าหม่นของฉันแค่คนเดียว ยังไงก็ขอให้เธอมีจิตใจที่เข้มแข็งด้วยเช่นกัน

ควรจะรู้สึกอย่างไร

2009-11-09T23:42:00.000+07:00

แม้ว่าจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนกลางๆ ทั้งในแง่ดีและแง่ร้าย (จนเอามาใช้เป็นชื่อบล็อค) แต่วันนี้เรารู้สึกว่า การดำรงอยู่ตรง "กลาง" มันยากเหลือเกินเช่นกัน ในภาวะที่เราต้องเจอเหตุการณ์ที่เข้ามากระทบอารมณ์ ความรู้สึก การปรับสมดุลของความรู้สึกตัวเอง กับการยึดถือความเป็นตัวตน อคติ ความระแวงสงสัย มันทำเอาเราแกว่ง จนไม่รู้ว่า กับเรื่องนี้ เราควรจะรู้สึกกับมันยังไงนะ? เท่าไหนจึงจะพอดี? และก็ใช้เวลาปรับตัวปรับใจนานพอดูถึงจะยอมรับมันได้ ซึ่งอาจจะเป็นการยอมรับที่ไม่ทั้งหมดด้วยซ้ำ
บางครั้งมันก็เหนื่อย ที่พบว่าโลกนี้มีแต่คำถาม ที่ทิ้งร้าง รอคอยคำตอบอยู่มากมาย เราเองอยากหาคำตอบ แต่หาเท่าไหร่ก็ยังไม่เจอ หรือว่าเรื่องราวบนโลกใบนี้ อาจจะไม่มีคำตอบที่เบ็ดเสร็จ ชัดเจน อย่างที่เราเคยคาดหวัง...

รอ วันดีๆ

2009-10-18T20:48:00.000+07:00

ไม่ได้เจอเธอมาตั้งนาน
สำหรับฉัน มันคงนาน เพราะฉันนั้นตั้งตารอ
ดีใจ ที่ได้เจอ แม้ว่าเราจะไม่ได้คุยกันในวันนั้น
ท่ามกลางผู้คนมากมาย เราได้แต่สบตากัน และเพียงส่งรอยยิ้ม
เมื่อหมดวัน ฉันต้องจากไป
ไม่รู้อีกนานเท่าไหร่ จะได้พบกันใหม่อีกครั้ง

มีเรื่องตั้งอีกมากมายอยากจะเล่าให้เธอฟัง
มีเรื่องตั้งอีกมากมายอยากพูดคุย แค่เธอกับฉัน
หวังว่าซักวัน หากได้พบกัน
คงเป็นวันที่เราได้พูดกัน
คงเป็นวันดีๆของเรา

เหงาเล็กๆเมื่อหมดวัน ใจหายเล็กๆเมื่อจากกัน
ไม่รู้ว่าเธอจะเป็นเหมือนกันบ้างไหม
หรืออาจจะมีเพียงฉัน ที่เพ้อ ที่ฝัน คิดมากไป

มีเรื่องตั้งอีกมากมายอยากจะเล่าให้เธอฟัง
มีเรื่องตั้งอีกมากมายอยากพูดคุย แค่เธอกับฉัน
หวังว่าซักวัน หากได้พบกัน
คงเป็นวันที่เราได้พูดกัน
คงเป็นวันดีๆของเรา

**********************

ถ้อยคำเหล่านี้มีท่วงทำนองด้วยนะ แต่อย่าให้ร้องให้ฟังเลย อาย...
เคยเขียนไว้นานแล้ว ในวันที่มีความรู้สึกว่า อยากเจอคนที่เรารอคอยจะเจอ แต่เมื่อได้เจอกัน ก็มีเรื่องโน่นนี่นั่นมากมาย วุ่นวาย จนไม่ได้คุยกันให้สมกับที่รอคอย เสียดายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ และก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเจอกันอีกทีเมื่อไหร่ แต่ลึกๆในใจทำไมมั่นใจไม่รู้ ว่าจะต้องได้เจอกันอีก

นิยายของคุณดวงตะวัน

2009-10-08T12:27:00.001+07:00

จุดเริ่มต้นของการอ่านของเราในวัยเด็ก เริ่มต้นมาจากนวนิยายรักที่เรียงรายอยู่ในตู้หนังสือของพี่สาว ทั้งนิยายของ โสภาค สุวรรณ, ทมยันตี, กิ่งฉัตร, แก้วเก้า, ปิยะพร ศักดิ์เกษม, โสภี พรรณราย, ประภัสสร เสวิกุล, โบตั๋น และนักเขียนท่านอื่นๆอีกมากมาย อ่านมันจนหมดตู้ของพี่สาว นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันสนใจและหลงใหลโลกของการอ่านที่พาเราไปเรียนรู้้นอกเหนือจากสิ่งที่เราเคยรู้ เมื่ออ่านนิยายเหล่านี้มาจนถึงช่วงอายุหนึ่ง อาจเป็นได้ว่ารู้สึกอิ่มตัว และอยากแสวงหาเรื่องราวรูปแบบอื่นๆที่ยังไม่เคยได้สัมผัส จึงทำให้เราลองค่อยๆเปลี่ยนแนวหนังสือที่อ่านไปทีละเล็กทีละน้อยตามความเชื่อมโยงในชีวิตหรือความสนใจใคร่รู้ในช่วงชีวิตตอนนั้น ทำให้ร้างลาการอ่านนิยายรักไปนานทีเดียว และช่วงหนึ่งที่ฉันได้กลับมาอ่านมันใหม่อีกครั้ง กับงานเขียนของคุณดวงตะวัน เรื่อง รุ้งจันทร์ตะวันดาว ที่จะต้องอ่านประกอบการเรียน ทำให้ฉันกลายเป็นแฟนนวนิยายของคุณดวงตะวันอย่างเหนียวแน่น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นิยายในชุดเมืองสมมติ ธิโมส์ ซึ่ง เริ่มต้นที่เรื่อง รุ้งจันทร์ตะวันดาว ,รักที่ริมทะเลเมฆ, ดอกไม้และสายลม, ปราสาททรายในสายฝน, ผีเสื้อลายตะวัน, บัลลังก์บุหลัน, ณ ที่ดาวพราวพร่างรัก, เอลันตรา และคิดว่าคงยังจะมีผลงานนวนิยายชุดเมืองสมมตินี้ออกมาอีกเรื่อยๆ

สิ่งที่ฉันชอบในนวนิยายของคุณดวงตะวันคือ นอกจากที่มันจะสนุกแล้ว มันยังมีประเด็น ไม่ว่าจะเป็นประเด็นทางสังคม วัฒนธรรม การเมือง ที่บางครั้งมันช่างคู่ขนานไปกับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นจริงสดๆร้อนๆ ราวกับกำลังสะท้อน ล้อเลียน เสียดสี ให้เราคิดตามไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นโดยผ่านสิ่งที่เสพง่ายของเนื้อหาในนิยาย และที่ฉันชอบเป็นพิเศษในนวนิยายเมืองสมมติธิโมส์คือ ธิโมส์ของคุณดวงตะวันนั้น ทำให้ฉันนึกภาพประเทศๆหนึ่ง ที่มีประวัติศาสตร์ ภาษา วัฒนธรรม อารยธรรม ระบบเศรษฐกิจ ของตนเองอย่างจริงจัง เป็นตุเป็นตะ ซึ่งคุณดวงตะวันสร้างมันขึ้นมาใหม่ทั้งหมดได้อย่างน่าสนใจ และผูกโยงเรื่องราวในแต่ละเล่มได้เข้มข้นสนุกสนาน ทำให้ฉันจมดิ่งกับการอ่านจนลืมเวลาไปซะทุกครั้ง และพระเอกแต่ละคนของคุณดวงตะวันก็แทบจะรวมคุณสมบัติของผู้ชายในฝันของผู้หญิงเอาไว้แทบทั้งหมด ทำให้คนอ่าน (อย่างฉัน) ยอมหลุดออกจากโลกของความเป็นจริงด้วยความยินดี :)

ตอนนี้เพิ่งอ่าน ณ ที่ดาวพราวพร่างรักจบ และกำลังอยากอ่านประวัติศาสตร์ของธิโมส์และตัวละครที่ถูกทิ้งค้างให้สงสัยต่อ ใน เอลันตรา และจะรอคอยติดตามนวนิยายในชุดเมืองสมมตินี้ต่อไปค่ะ

ปล. ขอขอบคุณ นวนิยายในชุดนี้ ที่ช่วยพาหลุดหลีกหนีไปจากภาวะอาการจิตตก คุณช่วยฉันมาหลายครั้งแล้ว รวมทั้งครั้งนี้ด้วย :)

คาถาปลอบโยนความอ่อนแอ

2009-10-06T16:02:00.001+07:00

ขอยกตัวหนังสือของ อ.เสกสรรค์ ประเสริฐกุล มาทั้งหน้า
ขอพึ่งเป็นคาถาท่องจำ ย้ำเตือนพร่ำสอนตนเอง ในวันที่จิตใจอ่อนแอ อ่อนล้า เพราะความพลัดพราก

จากหนังสือบุตรธิดาแห่งดวงดาว -- เสกสรรค์ ประเสริฐกุล
ทะเลในสายฝน

ในห้วงนึก เธอปรารถนาเป็นหนึ่งเดียว และการแยกไปของใครคนนั้นทิ้งเธอไว้ไม่ครบถ้วน
แต่การจากไปของคนที่เธอรัก ไม่จำเป็นต้องหมายถึงการจากไปของความรัก
เช่นเดียวกับละอองเมฆที่เดินทางออกจากท้องทะเล มันเป็นเพียงห้วงยามแห่งการเปลี่ยนแปลง
ถ้าในดวงจิตของเธอมีความรัก ความรักจะไม่มีวันหายไปไหน
เพียงแต่บางครั้ง เธอต้องอยู่กับความรักโดยลำพัง
ผ่านแดดเผาลมผ่าน เพื่อกลายเป็นสายฝนฉ่ำสำหรับใครอีกคน

ทะเลส่งเมฆให้ฟากฟ้า
ฟ้ามอบเมฆให้แผ่นดิน
แผ่นดินพาน้ำเมฆกลับทะเล
แล้วผู้ใดเล่าอาจเอ่ยว่านั่นคือการสูญเสียเลวทราม

ตลอดช่วงชีวิตของเราท่าน มีใครบ้างที่ไม่เคยพลัดพราก มีใครบ้างที่ไม่เคยกล่าวคำอำลา
ทว่ามีใครบ้างกี่คนที่จะรู้ว่าการพลัดพรากไม่มีจริง
ใช่หรือไม่ว่า เธอเลือกรู้สึก "พลัดพราก" กับบางคนที่ตัวเองอยากล่่ามร้อย
แต่ชาเฉยกับอีกหลายคนที่ผ่านพบ
ใช่หรือไม่ว่า การพลัดพรากเกิดขึ้น เพราะเธอไม่เคยอนุญาติให้ใครเข้ามาในใจเธอ
มีแต่ตัวเธอที่เฝ้าดูระยะใกล้ไกลของผู้อื่น

ในเมื่อเธอไม่เคยให้ใครเข้ามา
ความจริงย่ิอมไม่มีใครจากไป
เธอเพียงแต่คิดว่าผู้อื่นทิ้งเธอไป
ใจใดที่หวังจองจำใจอื่น...
ย่อมต้องถูกล่ามร้อยด้วยโซ่ตรวนเดียวกัน

ตรงกันข้าม
หากในใจเธอมีผู้อื่น มิว่าผู้ใดก็ไม่อาจจากไป
ทะเลไม่เคยตามหาเมฆฝนฉันใด
เธอไม่ต้องตามหาความรักฉันนั้น...
เธอคือความรัก และ ความรักคือเธอ

หากฉันทำให้เธอผิดหวัง

2009-10-02T19:18:00.001+07:00

หากฉันทำให้เธอผิดหวัง เธอจะเกลียดฉันไหม
หากฉันทำให้เธอผิดหวัง เธอจะไปจากฉันไหม
หากฉันทำให้เธอผิดหวัง โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้งจะได้ไหม
ฉันเองก็เสียใจ เจ็บปวดใจ
ผิดหวังกับตนเองเช่นกันที่ทำให้เธอผิดหวัง
ผิดหวังกับตนเองเช่นกันที่ทำไม่ได้
แต่ฉันก็ยังอยากจะลองพยายามอีกสักครั้ง
จะขอมากไปไหม
หากจะให้เธอวางใจฉันเหมือนเดิม เชื่อมั่นฉันเหมือนเดิม
จะขอมากเกินไปไหม...

สมุดบันทึก

2009-07-28T23:55:00.001+07:00

สมุดบันทึก กำลังจะหมดไปอีกเล่มหนึ่ง
ทุกครั้งที่ใช้จนหมดเล่ม เราจะรู้สึกถึงความสิ้นสุด และรู้สึกถึงการได้เริ่มต้นใหม่
ตัวหนังสือ เส้นสาย รูปภาพ ที่บรรจุอยู่ในนั้น
บอกเล่าเรื่องราวในช่วงเวลาสั้นๆ ที่หนังสือเล่มนั้นค่อยๆถูกใช้
หน้าแรก หน้าแล้ว หน้าเล่า จนหน้าสุดท้าย
มีเรื่องเศร้า มีเรื่องสุข มีเรื่องเครียด มีเรื่องยิ้ม มีคำบ่น มีคำคิดถึง มีวันยุ่ง มีวันว่าง
เมื่อเดินทางมาถึงหน้าสุดท้าย ก็ถึงเวลาบอกลาจากกัน
ฉันกำลังจะขึ้นเล่มใหม่ แต่ไม่ต้องเศร้าใจไป เพราะฉันจะเก็บรักษาเธอไว้อย่างดี
เธอก็เหมือนภาพสะท้อนของฉันในวันที่ผ่านมา...

Wanakorn, Road Less Travel

2009-07-19T21:30:00.001+07:00

Wanakorn, Road Less Travel...

บนถนนสายที่ไม่ค่อยมีคนเดินทาง อาจจะดูเป็นเพียงทางผ่านของใครหลายๆคน แต่สำหรับบางคน ความหมายและความสำคัญของมันอาจไม่ใช่แค่จุดหมายที่สวยสดงดงาม

คนเรามีคำนิยาม "ความงาม" ที่ต่างกัน

หาดวนกร อาจจะไม่ใช่ชายหาดที่สวยจับใจ แต่ก็เป็นหาดที่เราประทับใจ เพราะความเงียบสงบ ความเป็นธรรมชาติ และเรื่องราวของการเดินทางที่เราเก็บเกี่ยวกันมา น้ำใจของผู้คนที่ให้เราอาศัยรถ โดยไม่กังขาความแปลกหน้า ระยะทางเดินเท้า 3 กิโลจากปากทางเข้า ทำให้เราซึมซับบรรยากาศ และทำให้เราจดจำช่วงเวลาเล็กๆ ที่เราเดินเท้า แบกข้าวของท่ามกลางต้นไม้ใบหญ้าข้างทาง ฝนตกปรอยๆ ลดพัดใบสนไหว แต่เราก็ร่าเริงใจเดินเล่นร้องเพลงท่ามกลางสายฝน ความตั้งใจ และอะไรทั้งหลายทั้งมวลรวมกัน ทำให้เราหลงรักความเรียบง่ายธรรมดาสามัญ แต่แสนจะเป็นธรรมชาติ ของ สถานที่เล็กๆ แห่งนี้

you give me a call...

2009-07-16T00:51:00.001+07:00

เธอในวันนี้ กับเธอในวันนั้น มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ยังคงอยู่
ฉันในวันนี้ กับฉันในวั้นนั้น มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ยังคงอยู่ เช่นกัน
เราไม่ได้คุยกันมานานแค่ไหนแล้วนะ
ชีวิตที่วุ่นวายโลดโผนในโลกของเธอ พาเธอเดินไปไหนถึงไหน
เรื่องราวมากมาย เข้ามาให้เธอต้องรับมือ จนอาจลืมเรื่องเล็กๆที่เคยมีอยู่จริงเมื่อครั้งหนึ่ง
ต่างจากโลกที่หมุนไม่เร็วนักของฉัน ที่อาจจะยังไม่ได้พาฉันไปไหนไกลนัก
ไม่ได้พบเจอผู้คนมากมายนัก ไม่ได้โลดโผนโจนทะยานให้ตื่นเต้นกับชีวิตสักเท่าไหร่
ฉันเลย เหมือนกับว่า ยังคงอยู่ตรงนี้ ยังคงจำได้ในความรู้สึก แม้บางเรื่องราว จะเลือนลางไปตามกาลเวลา
ฉันคิดถึงเธอบางคราว ฉันพูดถึงเธอบางคราว ฉันนึกถึงอ้อมกอดของเธอบางคราว
และฉันดีใจ ที่วันนี้ฉันได้ยินเสียงเธออีกครั้ง แม้จะเป็นความดีใจที่ปนกับหลากหลายความรู้สึก
ฉันบอกไม่ถูกเหมือนกัน ว่าความรู้สึกนั้นมีส่วนผสมของอะไรบ้าง
ฉันไม่ได้โศกเศร้าอะไรกับการไม่มีเธออีกแล้ว ไม่ได้รอคอยอะไรอีกแล้ว
บางครั้ง ฉันแค่ต้องการจะยืนยันอะไรบางอย่างกับตัวเองเท่านั้น
ว่า ฉันได้ทำสิ่งที่ฉันตั้งใจไว้อย่างที่สุด และฉันทำได้
นั่นคือการเก็บเธอไว้ในพื้นที่พิเศษ ที่จะเป็นพื้นที่ของเธอโดยสมบูรณ์แต่เพียงผู้เดียว
และฉันยังคงเก็บไว้ ไม่เป็นไร แม้เธอจะมีพื้นที่แบบนั้นสำหรับฉันหรือไม่ก็ตาม
เคยบอกเธอไปเมื่อนานแล้ว ไม่รู้ว่ามันยังอยู่ในความทรงจำของเธอบ้างหรือเปล่า
เราไม่ได้คุยกันยาวๆมานานแค่ไหนแล้วนะ
และอย่างที่บอกแหละ ว่าเธอในวันนี้ กับเธอในวันนั้น มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ยังคงอยู่...

วันที่ไม่ทำอะไร

2009-07-12T22:37:00.001+07:00

ฉันตื่นมาในห้องที่ไม่ใช่ห้องของฉัน
ปวดหัวหนึบ และท้องไส้ปั่นป่วน
แสงแดด ส่องสว่างเข้ามาในห้อง
ฉันนอนนิ่ง พยายามนึกถึง สิ่งที่จำไม่ได้
ฉันลุกขึ้นมา ดื่มน้ำอุ่น และ เข้าห้องน้ำ
อาหารเช้าตั้งพร้อม เผื่อฉัน อยู่บนโต๊ะอาหาร
ฉันฝืนกินจนหมด เพราะน้ำใจของคนทำ
และกลับไปที่เตียงนอนอีกครั้ง
เจ้าของบ้านใจดี ปล่อยให้ฉันนอนอย่างเงียบๆ
ฉันหลับตา และผลอยหลับไป
ตื่นมาอีกครั้ง ก็เข้าสู่บ่ายที่ร้อนอบอ้าว
ฉันนอนพลิกตัวไปมา ฟังเสียงสิ่งต่างๆที่ขยับอยู่รอบข้าง
ฟังเสียงเพลงเบาๆจากวิทยุ ฟังเสียงฮัมเพลงตาม
ฟังเสียงเคาะแป้นพิมพ์ ฟังเสียงนกข้างหน้าต่าง
ฉันหลับบ้าง ตื่นบ้าง พลิกตัว เปลี่ยนท่านอน
ยามตื่น ก็ลืมตานอนมองเพดานอย่างสงบนิ่ง
ตัวโล่งๆ หัวหนักๆ สลับกันไป
เจ้าของบ้านเดินเข้ามาดูฉันเป็นครั้งคราว
หัวสมองฉันโล่ง ว่างเปล่า
เป็นวันที่ไม่ได้ทำอะไร และไม่อยากทำอะไร
แต่ฉันรู้สึกดี กับการไม่ต้องทำอะไร
นอนเงียบๆ ฟังเสียงใครเดินไปเดินมาอยู่ข้างนอกห้อง
ละอองของความไว้วางใจ อบอวลอยู่ในมวลอากาศ
ฉันอาจจะรู้สึกดี เพราะสิ่งนี้ก็เป็นได้

เจ้านกกระจิบ

2009-07-10T19:18:00.001+07:00

นกกระจิบ สองตัวแอบกระโดด จิ๊บ จิ๊บ เป็นจังหวะ
ลอดซุ้มประตูเข้ามาในสนามหญ้าเล็กๆหน้าบ้านฉัน
ฉันจับตามอง แล้วเดินย่องตามมันเบาๆ กลัวมันจะตกใจบินหนีไป
มันไม่รู้หรอกว่า เมื่อวาน ฉันแอบได้ยินมันสองตัวคุยกัน
จุ๊กๆ จิ๊กๆ จุ๊บๆ จิ๊บๆ จุ๊กๆ จิ๊กๆ จุ๊บๆ จิ๊บๆ
มันคุยกันเสียงดัง ให้ฉันได้ยินว่า บางวันมันก็เบื่อที่จะขยับปีกบิน
มันเลย กระโดด จิ๊บ จิ๊บ ไปมา พร้อมกับกวาดสายตาหาอาหารบนพื้นหญ้า
และมันสองตัวอยากจะใช้สนามหญ้าเล็กๆหน้าบ้านเป็นที่ปิกนิคคุยกัน
ฉันดีใจ ที่จะได้เห็นเจ้านกกระจิบสองตัว มาที่บ้านฉันบ่อยๆ
จะได้นอนฟังเสียง จุ๊กๆ จิ๊กๆ จุ๊บๆ จิ๊บๆ จุ๊กๆ จิ๊กๆ จุ๊บๆ จิ๊บๆ
จะรอจนมันวางใจ แล้วขอฉันเข้าไปคุยด้วยคนนะ
อย่าเพิ่งบินหนีไปล่ะ...

ผ่านพบ แล้วผูกพัน...

2009-06-16T09:32:00.001+07:00

ผ่านพบไม่ผูกพัน บางทีอาจลึกซึ้งยั่งยืนกว่า้ร้อยหัวใจเข้ากับทุกอย่างด้วยโซ่ตรวนที่มักตั้งชื่อผิดๆว่า ความรัก

และความจริงแท้ของชีวิตก็มิใช่อันใดอื่นนอกจากเกิดโดยลำพัง ตายโดยลำพัง ระหว่างนั้นเป็นการเดินทางโดยลำพัง เช่นนี้แล้ว ใช่หรือไม่ว่า การเดินทางคือลานฝึกความรู้แจ้งเกี่ยวกับแก่นแท้ของความเป็นคน

ผ่านพบไม่ผูกพัน ** เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

เมื่อผ่านพบ มักจะก่อให้เกิดความผูกพัน เมื่อผูกพันกันก็อยากจะรักษาเรื่องราวดีๆเอาไว้ให้นานที่สุด แต่ในบางครั้งเมื่อคนเราออกเดินทาง และพบผู้คนใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆ เราก็มิอาจปิดกั้นความเสรีทางจิตใจของใครได้ แม้จะใจหายและรู้สึกโดดเดี่ยว แต่เราคงจะไม่ยึดโยงเขาเอาไว้ ให้เขาออกบินไปตามใจปรารถนา ให้สายใยของเราสัมพันธ์กันอย่างแข็งแรงภายใต้อะไรที่มองไม่เห็น เราไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำได้ดีแค่ไหน จะรักษาเค้าไว้ในชีวิตเราได้นานแค่ไหน และจะอยู่เพียงลำพังได้ดีขนาดไหน

แม้จะรัก แต่อย่างไร ก็จงทำตามใจปรารถนาของเธอเถิด

ฉันไม่ชอบไปหาหมอ

2009-06-09T09:48:00.001+07:00

ฉันไม่ชอบไปหาหมอ
เมื่อตอนเล็กๆ เวลาไปหาหมอก็จะมีแม่พาไป ให้รู้สึกอุ่นใจ แต่เมื่อโตขึ้น ต้องไปเองแล้ว การไปหาหมอจึงเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกโดดเดี่ยว ทั้งร่างกายที่อ่อนแอ ทั้งยังต้องไปเผชิญการบอกกล่าวว่าป่วยเป็นอะไร อย่างเดียวดาย และโลกของการแพทย์ก็มีขั้นตอน ศัพท์แสงมากมายที่เราไม่เข้าใจ แต่บางครั้งมันก็ไม่ไปไม่ได้ ทำให้จะรู้สึกอิดๆออดๆ เมื่อแม่สั่งให้ไปหาหมอ ไม่อยากไปเลย

การอำนวยความสะดวก ในการเดินทาง สู่ สุขคติ...

2009-06-05T21:58:00.001+07:00

Departures
By Yojiro Takita

การอำนวยความสะดวก ในการเดินทาง
สู่ สุขคติ...

เราอาจมองความตายเป็นจุดสิ้นสุด เป็นตอนจบ หรือเป็นฝั่งตรงกันข้ามของการมีชีวิตอยู่ แต่หากพิจารณาอย่างถ่องแท้ ความตายเป็นสิ่งธรรมดาสามัญ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต และเป็นจูดเริ่มต้นไปสู่อนาคตที่ไม่มีใครล่วงรู้

เรื่องของความตายและคนตาย เป็นสิ่งที่ชายหนุ่มได้เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตในโลกนี้ ทั้งชีวิตและวิญญาณย่อมต้องการความรักและความใส่ใจ

หนังเรื่องนี้แม้จะกล่าวถึงสิ่งธรรมดาที่น่าโศกเศร้าอย่างความตาย แต่ดูแล้วกลับรู้สึกถึงกำลังใจ สำหรับการดำรงชีวิตอยู่

ทั้งบท ทั้งภาพ ทั้งการแสดง ให้ความรู้สึกที่เต็มอิ่ม และสมบูรณ์

กับสิ่งเล็กน้อย

2009-06-04T20:21:00.001+07:00

รู้สึก หงุดหงิด และรำคาญตัวเองเล็กน้อย
เมื่อ รู้สึกว่าตัวเอง "อิจฉา"
สิ่งที่เราเคยได้ ตอนนี้มันเปลี่ยนแปลงไป
อาจจะเล็กๆน้อยๆ แต่เราสะดุดกับมันทุกครั้ง
และก็พยายาม กดข่มความรู้สึกนั้นเอาไว้
เพราะมัน ไม่ใช่เรื่อง อาจจะดูงี่เง่า ถ้าเราบอกออกไป
ทำอย่างไรดีนะ เมื่อเป็นเช่นนี้

ชีวิตเต่าๆ

2009-06-02T22:39:00.001+07:00

Turtles swim faster than expected
by Satoshi Miki

ชีวิตจืดๆ เรียบๆ ธรรมดาๆ ราบเรียบเกินไป จนรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า
อยู่บ้านรอคอยโทรศัพท์ ตอบคำถามซ้ำๆ ให้อาหารเต่า กินราเม็งที่จืดชืดไร้รส
ใช้ชีวิตกิจวัตรซ้ำๆ อยากจะเปลี่ยนแปลง แต่ จะทำอะไรล่ะ

จนวันหนึ่ง ชะตาชีวิตก็เล่นตลก
สร้างโจทย์มาให้ ว่าต้องมาเป็น สายลับ
แล้วสายลับ เค้าเป็นกันยังไงนะ

สายลับ ก็ต้องทำตัวให้ธรรมดาที่สุด ที่จะไม่ให้ใครสงสัย
กลายเป็นว่า ต้องกลับมาเป็นตัวของตัวเองที่แสนจะธรรมดา
แต่น่าแปลก ทำไมชีวิตธรรมดาที่ทำอยู่ทุกวัน มันสนุกดีมีสีสัน และไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ในความธรรมดา ความเบาหวิว บางครั้งมันก็หนักอึ้ง
หนังเรื่องนี้ หน้าตาบอกว่าเป็นหนังตลก ซึ่งในความเห็นเรา เราว่ามันเป็นหนังเพี้ยนๆที่น่ารักดี และยังพูดถึงแง่มุมความธรรมดาของชีวิตได้น่าสนใจ และก็แอบเศร้า กับชีวิตอันโดดเดี่ยวของนางเอก ซึ่งแม้จะนำเสนอให้ดูตลกๆ แปลกๆ แต่ก็ยังทำให้เรารู้สึกเหงาใจได้อยู่ดี

น้องจูริ นางเอกของเรื่อง และ น้องยู เพื่อนนางเอก เล่นได้น่ารักเช่นเคย

ถนนนางงาม ถนนเส้นงามของสงขลา

2009-05-25T21:41:00.001+07:00

เก็บภาพมาฝาก
ถนนนางงาม ถนนเส้นงามของสงขลา

ย่านนี้มีของอร่อยเพียบ มีเค๊กอินโดนีเซียน ขนมสัมปันนี
ทุเรียนกวนย่าง ขนมขี้มอด ขนมทองเอก
และอื่นๆอีกมากมาย

ย่านเก่าแก่ บ้านเรือนแปลกตา

บ้านสวย ดูเพลิน เิดินเล่นสบาย

และเป็นย่านที่มีศาลเจ้าสีแดงๆอยู่เต็มไปหมด

ของข้างในศาลเจ้า ก็มีแต่สีแดง

โรงงิ้วในศาลเจ้า เห็นโต๊ะเก้าอี้เล็กๆใต้โรงงิ้วไหม นั่นคือร้านก๋วยเตี๋ยวจิ๋ว เด็กๆคงนั่งกินกันสบาย

สีกำแพงบ้าน ตัดกับสีกำแพงศาลเจ้า เขียวสดใส

โหลกะหรี่ปั้ป ท่าทางน่ากิน วางขายคู่กันในร้านซาลาเปา

เดินไปเดินมา เจอะบ้านคน บ้า ศิลปะ ไม่รู้ว่าจงใจทำตัว น หายรึเปล่า

ในความเก่า มีความงาม และความหมาย

เจอกล่องไปรษณีย์สีฟ้า น่ารัก

เที่ยวในเมืองสงขลา อิ่มใจ อิ่มตา และอิ่มพุง

Sunday Morning, wake up lonely...

2009-05-24T11:37:00.001+07:00

Sunday Morning, wake up lonely...

แดดอ้าวๆ ฟ้าหม่นๆ ลืมตาตื่นนอนอย่างเดียวดาย

พายุฤดูร้อน ฝนตกตลอดเวลา
ความคาดหวังในวันว่าง
ไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวังสักอย่าง
อาจเป็นเพราะ คาดหวัง
อยากจะเอาใจอารมณ์ตัวเองมากเกินไป
ไม่มีเรื่องใดเศร้าใจเป็นพิเศษ
แต่เป็นสิ่งไร้แก่นสารที่พลาดผิด มารวมกัน

So depress in everylittle things...

นั่งเฉยๆ ให้ลมพัดผ่าน
รอคอยให้สัปดาห์แสนเศร้าผ่านพ้นไป
เรื่องอะไรที่ต้องเผชิญ ก็จงเผชิญ
จะไม่หลบหลีกใดๆ อีกแล้ว

หนังสือ สำหรับคนขี้อิจฉา

2009-05-09T10:34:00.001+07:00

"Whatever else it is, Envy is above all a great waste of mental energy."**Joseph Epstein.
"Envy is pain at the good fortune of others."**Aristotle

ในบรรดาบาปต้นทั้ง7ประการ ความอิจฉา เป็นบาปที่ไม่สนุกเอาเสียเลย ความอิจฉานั้นมีอยู่หลายระดับตามความเข้มข้นของอารมณ์ และมักจะเป็นความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ภายในจิตใจอย่างแนบเนียน จนบางครั้งเราไม่รู้ตัว หรือ กระดากอายเกินกว่าที่จะยอมรับว่า "เราอิจฉา" ช่างเจ็บปวดเพียงใดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ถึงความเลิศล้ำของผู้ที่เราอิจฉา ทำไมถึงไม่เป็นเราบ้าง ทำไม? เป็นการยากที่คนที่กำลังมีความอิจฉาจะตระหนักว่าความอิจฉา คือการวางยาพิษจิตใจตนเอง และมักจะเกี่ยวกับสิ่งที่ ตัวเราขาด หรือมีน้อยกว่าสิ่งที่คนอื่นมี ความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์กับใครเป็นเรื่องเข้าใจง่าย แต่ที่เข้าใจยาก น่ากลัว และเศร้าสลดกว่าคือ การที่คนเราสามารถอิจฉาได้แม้กระทั่งคนที่เรารัก และคนที่รักเรา หรือกำลังมีความสุขอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น

ใครกันหนอที่ใส่ความรู้สึกอิจฉาให้กับมนุษย์?

สำหรับคนขี้อิจฉาอย่างเรา หนังสือเล่มนี้ พาเราไปทำความรู้จักกับอารมณ์ อิจฉา ที่หลายครั้ง เราไม่ชอบ และไม่เข้าใจ ความรู้สึกนี้เอาเสียเลย ความอิจฉาก่อให้เกิดความทุกข์ในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ และก็ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเรากำลังอิจฉา บางทีการตระหนักรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกนี้ อาจจะช่วยให้จัดการกับมันได้ดีขึ้นก็ได้ อาจจะห้ามไม่ให้มันเกิดขึ้นไม่ได้ แต่เราหวังว่าจะจัดการ และอยู่กับมันได้

หาอ่านได้นะคะื เขียนได้สนุกเพลิดเพลินดี และคุณจะเข้าใจ บาปชนิดนี้ได้มากขึ้น
มีฉบับแปลภาษาไทย โดยสำนักพิมพ์คบไฟ ชื่อว่า "อิจฉา" อยู่ในชุด สนุกกับบาปต้นเจ็ดประการ
เขียนโดย Joseph Epstein และแปลโดย ชญานิษฐ์ พูลยรัตน์

คิดถึง...

2009-05-07T23:09:00.001+07:00

คิดถึง รถเปอร์โยเก่าแก่สีขาวครีม
คิดถึง การได้นั่งรถที่มีพ่อเป็นคนขับ
คิดถึง บ้านเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยข้าวของ
คิดถึง กองยางรถยนต์ กองแบตเตอร์รี่
คิดถึง ประตูไม้สีน้ำเงินหลังบ้าน
คิดถึง ตู้ไม้ ตู้เหล็ก ที่เก็บของสารพัด
คิดถึง เตียงใหญ่ ที่มีสติ๊กเกอร์ติดอยู่รอบเตียง
คิดถึง ดาดฟ้า ที่มีต้นโป๊ยเซียน
คิดถึง ผัดผักกระเฉด ที่แม่ชอบทำให้กินตอนเช้า
คิดถึง ข้าวกับหมูปิ้งใส่ซอส
คิดถึง ตลาดใกล้บ้าน ที่เราไปกินคั่วไก่เสมอๆ
คิดถึง ถนนหน้าบ้านที่เคยเดินผ่านนับครั้งไม่ถ้วน
คิดถึง บรรยากาศของการมีเพื่อนบ้าน
คิดถึง อดีต...

ก่อนและหลัง ฉันหลับตา

2009-05-04T00:51:00.001+07:00

ก่อนที่จะหลับตา
ก่อนที่จะหลับใหล
ฉันชอบ ใช้เวลาสั้นๆ ก่อนนอนหลับ
ในการ คิดถึงสิ่งที่อยากคิด รู้สึกในสิ่งที่รู้สึก
จะปล่อยใจให้คิด ให้รู้สึก ตามใจ
ในแต่ละค่ำคืน สิ่งที่ฉันอยากคิด อยากรู้สึก
มักจะสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป
มาชนกันบ้าง มาซ้ำเดิมบ้าง ในบางเวลา
บางคืนก็เป็นสิ่งที่รู้สึกอยู่ลึกสุดใจ
บางคืนก็เป็นสิ่งที่ฉันเองยังแปลกใจ
คิดเพ้อฝัน ล่องลอยไปไกล
ก่อนจะผลอยหลับไปในห้องที่ปิดไฟมืด
ฉันไม่ชอบการนอนหลับฝัน
ฉันชอบที่จะนอนหลับสนิท
เหมือนหยุดทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้
ไม่ต้องฝันอะไร สงบอยู่ในห้วงนิทรา
เพราะเป็นความเชื่อเอาเองอยู่คนเดียวว่า
เพ้อฝันในเวลาตื่น จะได้ไม่เพ้อฝันในเวลาหลับ
ความฝันยามตื่น ฉันควบคุมมันได้
แต่ความฝันยามหลับเล่า ไม่อาจล่วงรู้

ดึกแล้ว
หากจะอวยพรฉันสักหน่อย
ขอเธอจงขอให้ฉันนั้น คิดถึงและรู้สึกอย่างเป็นสุข และนอนหลับสนิทโดยไม่ฝันอะไรเลย...