ที่ว่างสำหรับเธอ

ฉันจะเว้นที่ว่างตรงนี้ให้กับเธอเสมอ

เธอถาม  ที่ว่างที่ว่านั้นกว้างแค่ไหน ?
และจะมาได้เฉพาะเวลาที่เศร้าเท่านั้นหรือเปล่า ?

ฉันตอบว่า  มันเป็นที่ว่างที่ Unlimit และเธอก็มาได้ตลอดไป

บทสนทนาที่ชอบจาก Series Sunao ni Narenakute (Hard to Say I Love You)

เคย...

เห็นสิ่งที่ตัวเองเคยชอบมากๆอยู่ตรงหน้า
แต่ที่มันน่าเศร้าก็คือ
ในวันนี้ไม่อาจจะกลับไปชอบมันได้อย่างหมดจิตหมดใจเช่นเดิมอีกแล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้นอาจเป็นเรื่องเพียงฝุ่นผงสำหรับโลกกว้างใหญ่ใบนี้
แต่สำหรับตัวฉันเอง ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า
ฝุ่นผงนั้นเคยเข้าตา ซ้ำร้ายเข้ามาอยู่ในใจ จนต้องเสียน้ำตา และเจ็บปวดใจกับมัน

ไม่ได้นึกเสียดายสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงแต่รู้สึกเศร้าใจที่กลับไปชอบสิ่งที่เคยชอบไม่ได้อีกแล้ว และก็ยังจดจำความรู้สึกชอบนั้นได้เป็นอย่างดี

จนตอนนี้ ก็ยังจัดการไม่ถูกเมื่อเห็นมันกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

ได้แต่มองและถอนหายใจออกมาดังๆเท่านั้น

เพียงอาคันตุกะผู้ผ่านทาง

ฉันเดินผ่านเจียงหนาน
ใบหน้าที่รออยู่ในฤดูกาล ร่วงโรยดุจปทุมมาศ...
ลมตะวันออกไม่พัดมา กิ่งหลิวในเดือนสามไม่ลู่ลม
หัวใจของเจ้าดุจเมืองเหงาอันแสนเล็ก
ดั่งท้องถนนในยามค่ำ
เสียงฝีเท้าไม่ดังขึ้น ผ้าม่านในเดือนสามไม่เลิกเปิด
หัวใจของเจ้าคือหน้าต่างบานน้อยที่ปิดสนิท
เสียงต๋าต๋าของกีบมาฉัน คือความผิดพลาดที่แสนงดงาม
ฉันไม่ใช่คนที่กลับมา แต่เป็นเพียงอาคันตุกะผู้ผ่านทาง



บทกวีของเจิ้งโฉ่วอี๋ว์
ถูกอ้างถึงในหนังสือ วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส
เขียนโดย หลิวจงเวย แปลสำนวนไทยโดย ภัสธารีย์ ทรัพย์สัณฐิติกุล

let your love bloom like a flower

                                         

wedding gift for my friends 19/01/12    "let your love bloom like a flower"

My Passion

อยู่ๆก็รู้สึกกับมันอย่างมากมาย

ความบังเอิญจากการท่อง Facebook ทำให้เราได้ไปเจอรูปสีน้ำสวยๆของคนๆนึงเข้า ซึ่งพอดูไปเรื่อยๆเห็นลายเซ็นต์ ชื่อศิลปิน ก็ทำให้ประหลาดใจมาก เพราะคนคนนั้นคือเพื่อนสมัยเรียนประถม ซึ่งไม่ได้พบและไม่ได้ยินข่าวคราวกันไปนานมาก ที่จริงเราก็ไม่ได้สนิทกับเธอเท่าไหร่ เราไม่ได้คุยกันบ่อยนัก แต่เราก็จดจำเธอได้ เธอย้ายไปเรียนโรงเรียนอื่น ขณะที่ฉันก็ยังคงเรียนต่อที่โรงเรียนเดิมยาวนานถึง 12 ปี สมัยก่อนก็จำได้รางๆว่าเธอวาดรูปสวย ลายมือสวย หลังจากที่ไม่เจอกันนานมากเหมือนว่าจะเคยเจอเธอโดยบังเอิญอยู่ครั้งหนึ่ง และจำได้ว่าครั้งที่ฉันไปเรียนวาดรูปก็เคยมีเพื่อนร่วมเรียนคือน้องชายของเธอ

วันนี้พอได้เข้าไปดูภาพที่เธอวาดโดยบังเอิญ เห็นภาพที่สวยมาก แล้วก็เกิดความรู้สึกแรงกล้าที่อยากจะผลักตัวเองในเรื่องการวาดรูป งานของเธอทำให้ฉันอยากรู้ว่าตัวฉันจะสามารถทำได้ดีที่สุดออกมาเป็นอย่างไร อยู่ๆความรู้สึกหลงรัก หลงใหลในสิ่งนี้ก็ปรากฎชัดเจนมาก ตอนนี้ฉันรู้แน่ชัดว่าอย่างน้อยมี 1 สิ่งในโลกนี้ที่ฉันทำแล้วมีความสุขและอยากทำมันอย่างเต็มความสามารถ และอยากจะผลักตัวเองไปให้สุดสักครั้ง

หากมีโอกาสคงได้บอกกับเธอ ว่าสิ่งที่เธอวาดนั้นช่างเป็นแรงบันดาลใจ  
และถือเป็นโอกาสอันดีที่ได้สนทนากับตัวเองอย่างจริงจังเกี่ยวกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น

ฉันจะวาดต่อไปและจะหมั่นฝึกฝนให้เก่งขึ้น :D

สวนสีชมพู

สวนสีชมพู

ฟ้าเปลี่ยนสี สวนก็เปลี่ยนสี

พระอาทิตย์กำลังตกดิน แสงสีผสมกันกลายเป็นสีชมพูแกมส้มแกมม่วง

มองด้วยตาเปล่าสีมันสวยมากจนอยากถ่ายรูปเก็บเอาไว้

ภาพถ่ายที่ได้ไม่เหมือนอย่างตาเห็น แต่ก็พอจะช่วยหยุดช่วงเวลาสวยๆนั้นไว้ได้

แม้ว่าอาจจะเป็นความสวยงามบนความโรยรา

จากสวนสีเขียวๆ หลังถูกน้ำท่วมมาหลายเดือน ต้นไม้เขียวๆก็ค่อยๆตายลง
ใบค่อยๆร่วงหล่น ลำต้นค่อยๆโค่นล้ม และเปลี่ยนเป็นสีเหลือง สีน้ำตาล แทบทั้งต้น
พอต้องแสงอาทิตย์สีชมพูยามเย็น ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าต้นไม้เหล่านี้กำลังจากไป
ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไป จะมีสวนสีเขียวอีกไหม
ไม่รู้ว่าเจ้าของสวนจะเปลี่ยนแปลงมันอย่างไร

อาจเป็นเพียงฉากข้างหน้าต่างที่เปลี่ยนไป
ฉันยังคงนั่งมองความเปลี่ยนแปลง อยู่ข้างหน้าต่างบานนี้

ภาวะหมุนเวียน

ฉันเพียงแค่เศร้าเกินกว่าที่คิดไว้
อ่อนไหวไปหน่อยในสิ่งที่ไม่น่าจะอ่อนไหว
ฉันห้ามความเศร้าในใจไม่ได้
รู้สึกแย่ที่รู้สึกแย่
จะเป็นไรไหมที่ฉันจะรู้สึกแบบนี้
อยากจะมีใครมากอดแล้วบอกว่า
ฉันจะเป็นแบบนี้ก็ไม่เป็นไร
และไม่ว่าอย่างไร ก็จะรักฉัน

จะต้องการการยอมรับอะไรกันมากมายนะ
ทั้งที่รู้ว่ามีความรักอยู่ตรงนั้น
เพียงแต่ในยามนี้ มีหมอกควันมาขวางกั้น
ทำให้ฉันมองไม่เห็นและรู้สึกเจ็บปวด

แต่ทั้งหมดทั้งมวล ไม่ใช่ความผิดใคร
ต้องเป็นฉันผู้เดียว ที่ต้องจัดการกับความรู้สึกตัวเอง