19 ตุลาคม 2551

ปล่อยมันไป...

เป็นเพราะเรา เป็นเพราะเรามากกว่า
เป็นเพราะใจ เป็นเพราะใจเราอ่อน
อ่อนแออยู่เสมอ เพียงพบคนถูกใจ
เก็บมาใส่ดวงใจฉันไว้ ฝันลมๆมากมาย

แล้วเป็นไง พอหัวใจต้องเจ็บ
เขาคนดี มีแล้วมีคนอื่น
เจ็บใจอยู่อย่างนั้น เพียงพบความผิดหวัง
ได้แต่ปลอบ ปลอบใจตัวเอง
หวังอะไรมากมายนะใจ

เป็นเพราะใจเราอ่อน
อยากทำหัวใจขึ้นใหม่
อยากตกแต่งดวงใจเล็กๆ
ให้แข็งแรงพอจะทนไหว

พอแล้วพอ พอฉันพอดีกว่า
คิดไปเอง ทำให้ใจต้องเจ็บ
สุขเพียงสุขเล็กน้อย ยามพบคนถูกใจ
แต่พอเจ็บ มันเจ็บเกินใคร
เป็นเพราะใจเราบางเหลือเกิน

*เพลง ใจบางๆ*

เพลงนี้ดูจะเป็นเพลงที่ตรงที่สุดแล้ว... อาจไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดมากมายอะไรขนาดนั้น แต่ก็ไม่สามารถบอกได้เต็มปากว่า ไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย แค่อยากเขียนอะไรบางอย่างสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ขอลาจาก สำหรับความสัมพันธ์ที่พร่าเลือน ความสัมพันธ์ที่คิดไปเอง
ขอลบทิ้ง สำหรับร่องรอย ข้อความ คำพูด ที่เคยทิ้งไว้ (คุณไม่ควรทิ้งไว้ ถ้าคุณรับผิดชอบมันไม่ไหว)
เมื่อคุณไม่ยอมรับ ด้วยการบอกว่า มันไม่มีอะไร คุณก็ไม่มีสิทธ์ที่จะได้รับรู้ความรู้สึกของฉัน
ชัดเจนแล้ว กับคำถามที่สงสัยมาตลอด ว่า ฉันอยู่ตรงไหน
และจะรับไว้สำหรับคำขอโทษ

1 ความคิดเห็น:

amm's exploration กล่าวว่า...

The Chattering Mind

You know, to perceive something is an astonishing experience. I don't know if you have ever really perceived anything - if you have ever perceived a flower or a face or the sky, or the sea. Of course, you see these things as you pass by in a bus or a car; but I wonder whether you have ever taken the trouble actually to look at a flower? And when you do look at a flower, what happens? You immediately name the flower, you are concerned with what species it belongs to, or you say, 'What lovely colors it has. I would like to grow it in my garden; I would like to give it to my wife, or put it in my button-hole,' and so on. In other words, the moment you look at a flower, your mind begins chattering about it; therefore you never perceive the flower. You perceive something only when your mind is silent, when there is no chattering of any kind. If you can look at the evening star over the sea without a movement of the mind, then you really perceive the extraordinary beauty of it; and
when you perceive beauty, do you not also experience the state of love? Surely, beauty and love are the same. Without love there is no beauty, and without beauty there is no love. Beauty is in form, beauty is in speech, beauty is in conduct. If there is no love, conduct is empty; it is merely the product of society, of a particular culture, and what is produced is mechanical, lifeless. But when the mind perceives without the slightest flutter, then it is capable of looking into the total depth of itself; and such perception is really timeless. You don't have to do something to bring it about; there is no discipline, no practice, no method by which you can learn to perceive.

Krishnamurti.