24 พฤษภาคม 2552

Sunday Morning, wake up lonely...

Sunday Morning, wake up lonely...

แดดอ้าวๆ ฟ้าหม่นๆ ลืมตาตื่นนอนอย่างเดียวดาย

พายุฤดูร้อน ฝนตกตลอดเวลา
ความคาดหวังในวันว่าง
ไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวังสักอย่าง
อาจเป็นเพราะ คาดหวัง
อยากจะเอาใจอารมณ์ตัวเองมากเกินไป
ไม่มีเรื่องใดเศร้าใจเป็นพิเศษ
แต่เป็นสิ่งไร้แก่นสารที่พลาดผิด มารวมกัน

So depress in everylittle things...

นั่งเฉยๆ ให้ลมพัดผ่าน
รอคอยให้สัปดาห์แสนเศร้าผ่านพ้นไป
เรื่องอะไรที่ต้องเผชิญ ก็จงเผชิญ
จะไม่หลบหลีกใดๆ อีกแล้ว

1 ความคิดเห็น:

amm กล่าวว่า...

Thanks for being in unpleasant time with me.I think,we've been fortunately together until now.That's the most beautiful:-)